Mustafa TIBIK
Hatırlar mısın iki gözüm? Bin bir emekle kurulan Gönül bahçesinde, Gencecik bahçıvandık. O bahçenin güllerinin Canına can aktardık. Hoş bir seda bırakmanın Gayretiyle yaşardık. Umudu ve sevgiyi Demet demet taşırdık.
İşte o günler Ne güzel günlerdi. Yüzlerde güller açar, Duygular coşardı.
Nedendir bilinmez, Görülmez oldun. Gözlerden ırak olsan da Hep gönüllerde kaldın.
Bağrından bereket fışkıran Kara toprak dururken, İçi mermer, dışı mermer Saraylara yöneldin. Gözlerini kamaştıran Işıltılarına kandın.
Oralar sana göre değil; Çiçek dalında açar, Bülbül, gül dalında öter, Bunları bilmez misin?
Can bedenden ayrılmadan Durma, gel iki gözüm. Öyle bakma yüzüme, Sanadır her bir sözüm.
Bin bir emekle kurulan Gönül bahçesinde, Tohum toprakla Buluşsun yine, Al ve beyaz güller Yetişsin yine.