Lütfü KILIÇ
Edebinde, adabında
Ağam söyler, ben dinlerim!
Hesabında, kitabında;
Ağam söyler, ben dinlerim!
Sözün israfına bakmaz,
Asla konuşmaktan bıkmaz,
Yanlışına sesim çıkmaz;
Ağam söyler, ben dinlerim!
Dediğini aklım almaz,
Düşüncemi dersem olmaz,
Söz sırası bana gelmez;
Ağam söyler, ben dinlerim!
Sözleri yaksa da bağrı,
Onun her dediği doğru!
Başımda olsa da ağrı;
Ağam söyler, ben dinlerim!
Dayısını, halasını…
Nikâhsızlar balasını,
Gıybetlerin âlâsını
Ağam söyler, ben dinlerim!
Gâh yitirip, dövünerek;
Gâh kazanıp, sevinerek…
Varlığıyla övünerek
Ağam söyler, ben dinlerim!
Şenlendikçe meydanımız,
Yükselir heyecanımız!
Şükür, sıkılmaz canımız;
Ağam söyler, ben dinlerim!
Olmaz mı çok sözün gafı?
Doğrudan çoktur hilafı!
Durmadan uzatır lafı;
Ağam söyler, ben dinlerim!
Ağamı iyi tanırım,
Sanmayın ki kıskanırım!
Varlığımdan utanırım;
Ağam söyler, ben dinlerim!
Lütfü der; sormayın sebep,
Yutkunarak susarım hep!
Dilsiz şeytan mıyım acep;
Ağam söyler, ben dinlerim!
