25. SayıBAŞYAZILARMakaleler

BAŞYAZI: Oyunun Gerçek Yüzü ve Düşülen Gaflet #25

Tarafından Cuma NACAR
Yazan Cuma NACAR

Saygıdeğer Uyanış Okuru,

Bu yazımız; farklı şekillere bürünerek devam eden ‘Terörsüz Türkiye’ aldatmacası ve kısaca da olsa siyasetin meselelerini ele almıştır. Ancak yazımız sayfa sınırlarının dışına taşınca, kısaltmaya çalıştık. Yararlı olmasını diliyoruz.

Terörsüz Türkiye Aldatmacası ve ‘Milletim Uyan’ Feryadı                          

‘Terörsüz Türkiye’ aldatmacası sürecinde, devletin bütün imkânları kullanılarak vatandaşın, özellikle şehit ve gazi ve ailelerinin, korucuların, doğu ve güneydoğuda kuşaklar boyu hayatları terör örgütüne karşı mücadele ile geçmiş ailelerin iradeleri iğfal edilerek, ikna edilmeye çalışılıyor. Bu sürecin tarafları olan siyasi iktidar ve ortağı ile İmralı Canisi ve uzantısı siyasi partilerin tv programları, haberler, köşe yazıları, yanlı anketler de kullanılmasına rağmen aziz milletimizin aklı, sağduyusu ve irfanı onların bu iğfal faaliyetlerine geçit vermiyor.

Burada özellikle Millet Partisi kadrolarının yapmış olduğu ‘Milletim Uyan’ feryadı, gerçekleri anlatma mücadelesi, tarihin altın harflerle yazacağı göz yaşartıcı fedakârlık, feragat ve destansı gayretle devam ediyor. ‘Hak ve Millet Davası’nın yiğit neferleri bir yandan vatan toprağını karış karış gezerek, bu aldatmacaya karşı Millet Partisi’nin tarihi nitelikteki uyarı mektubunu derneklere, vakıflara, aydınlara büyük bir titizlikle ulaştırmaya devam ediyorlar. Diğer yandan da birincisini Kütahya/Tavşanlı’da gerçekleştirdiğimiz ‘Milli Karar Toplantıları’ düzenliyorlar. Allah izin verirse Eylül sonunda Konya ile devam edeceğimiz bu çalışmalarda görev alan, hayatlarını Türk milletinin varlık ve bekasına adamış; aziz milletimizin yiğit, kahraman ve cesur vatan evlatlarına yürek dolusu selamlarımızı, saygılarımızı gönderiyoruz.

Hani hiçbir pazarlık söz konusu değildi

Bugüne kadar meydana gelen gelişmeler, ilk günden beri ifade ettiğimiz gibi bütün savunucularının bazen barış güvercini bazen tehditkâr edayla organize ettikleri sürecin, topyekûn bir aldatmaca olduğunu teyit etmektedir. Milletin dikkatini anayasanın ilk dört maddesine çevirip, kırmızıçizgi naraları atanlar; bu maddeler muhafaza edilse bile 42. ve 66. maddelerde yapılacak değişiklikle bu maddelerin değerini yitirecek olduğunu görmezden gelmektedirler. Hani, hiçbir pazarlık ve beklenti olmadan terör örgütü bütün unsurları ile lağvedilecek, teröristler silah bırakacaktı?

Anayasanın 10. Maddesine göre bütün vatandaşlar ırk, renk, cinsiyet, din, mezhep vb. yönlerden eşit kabul edilmişken, anayasal vatandaşlık veya eşit vatandaşlık talepleri ile anayasada “Kürt” ismine yer verilmesi istenmekte ve kendi akıllarınca ikiz yasalardaki çekince de kaldırılınca plebisit yolu açılmış olacaktır.

ABD büyükelçisinin PYD/YPG’ye, “size devlet sözümüz yok” sözüne sevinenler, “federasyon değil de biraz altında bir yapı düşünülmeli; PYD/YPG, PKK değildir, merkezi bir hükümet kurulması olasılığının zayıf olduğu” sözleri ile acaba akıllarını başlarına devşirmişler midir? Sayın büyükelçinin daha bu görev için ismi geçerken, Amerikan Senatosu’nda “hizadan çıkan Türkiye’yi, küçük bir çekiç gibi hizaya getireceğini” söylediğini unutmuşlar mıdır? Veya dışişleri bakanlığı sözcülerinin başlarda ABD’nin, “özerk ya da yarı özerk hiçbir bölgeyi tanımayacağı” açıklamasının nerelere evirildiğini görmezler mi?

İşte ABD hükümeti, kongrelerine sunduğu 2026 bütçesinde YPG/PYD terör örgütüne 130 Milyon dolar yardım öngörmektedir. Hani bunlar Suriye hükümeti ile entegrasyon sözleşmesi imzalamışlardı. Hani terörist başı bunların önderi idi. Bu yapılar lağvedilecek ise bu yardım neden yapılmaktadır? Yoksa terörist başı, onların değil de bizdeki bazı siyasilerin mi kurucu önderidir?

Türkiye, ‘PYD/YPG’nin taleplerini kabul etmezse İsrail ile anlaşır’ tehdidine pabuç bırakmamalıdır. (hele hele İsrail’e karşı görünüşte ağır kelamlar eden bir terörist başı aktör olarak kabul edilmişse…) Eğer Suriye’nin kuzeyindeki yapı, İsrail ile anlaşıyor ise o takdirde oyun içinde oyun var demektir. Asla unutulmaması gerekir ki terörist başına da evladı gibi olduğu söylenen Mazlum’a da Muhsin’e de itibar edilmez.

Bu terörist yapının sözde liderlerinden Mazlum Abdi, “Suriye’nin artık eski merkeziyetçi yapısına dönemeyeceğini ve âdemimerkeziyetçi bir sistem kurulacağını” söylemekte… Salih Müslim ise “Yeni Suriye hükümeti âdemimerkeziyetçiliği tanımayı reddederse, bağımsızlık talep etmek zorunda kalacağız”, “SDG’nin dağıtılması kabul edilemez” demektedir. PKK’nın Avrupa yapılanması Kongra-Gel sözde yöneticisi Remzi Kartal, “Rojava’ya yönelik bir saldırı olursa bütün Kürtlerin kendi güçlerini, askeri güçlerini ‘özerk yönetim’de birleştirmeleri söz konusu olur” demekte. PKK’nin sözde üst düzey yöneticisi Murat Karayılan, “Çözüm için iki önemli adıma ihtiyaç var. Önder Apo fiziki olarak özgür olmalı, Kürt dili ve kültürü özgür olmalı.” ifadeleri açıktır. Mesut Barzani’nin ise “Cezaevi dışında görüşmek isterim. Bir Kürt liderini zindanda görmenin kendisini huzursuz edeceğini” ifade ederken; “serbest bırakılması barışın kalıcılığı için önemli bir adım olur, Rojava’ya saldırırlarsa, tüm peşmerge güçleri Kamışlı’ya giden yolu açacak ve ben de o peşmergeler arasında olacağım…” sözleri yoruma gerek olmadan oldukça nettir. Dem heyeti üyesi Pervin Buldan, aslında baklayı ağzından çıkarmıştır. Terörist başı ile yaptığı son görüşmede, İmralı’daki Canisinin “Suriye ve Rojava kırmızıçizgimdir. Benim için orası ayrıdır.” dediğini aktarmıştır. Öte yandan yayın organlarının verdiği haberlere göre Suriye’nin kuzeyinde, Kamışlı’da bütün Kürt partilerinin katılımı ile yapılan kongrede otonomi talebi üzerinde anlaşmış bulunuyorlar.

Millet Partisi’nin gerçekleri anlatan afişlerine tahammül edemeyen siyasi iktidar; terör uzantısı parti yetkililerinin her türlü hukuk dışı eylemlerini görmezden gelmeye devam etmekte… Tıpkı Mehmetçik’e sıkılan ilk kurşunu bayram ilan ederek, kutlamalarına ses çıkarılmadığı gibi, sokak toplantılarında terörist başının dev posterlerinin taşınmasını, onun lehine slogan atmalarını, ikinci resmi dil taleplerini ve özgürlük(??) çağrılarını da görmüyor ve duymuyorlar.

Bugüne kadar bütün kırmızıçizgilerini ayaklar altına alan siyasi iktidar, Suriye’nin kuzeyindeki özerk bir terörist yapılanmaya karşı askeri operasyon dâhil, gerekli tüm tedbirleri almalıdır. Türkiye, Suriye politikasında baştan beri yaptığı hataları terk etmeli, şimdiye kadar eline geçen fırsatları değerlendirmemenin tarihi pişmanlığını, en azından bundan sonra yaşamamalıdır. Dışişleri bakanının, AKP sözcüsünün, Devlet Bey’in “Ankara ve Şam’ın ortak askeri müdahalesi kaçınılmaz olacak” sözünün gereği, Dem’lilerin bütün tepkisine rağmen, yapılmalıdır. Suriye’de Şara’ya rehberlik yapılarak, ‘merkezi hükümet ekseninde ademimerkeziyetçiliği konuşabilecekleri’ fikrinin geri dönüşü mümkün olmayacak tarihi bir hataya sebep olacağından, vazgeçirilmelidir.

Komisyonun Çalışmaları ve Devlet Adamı Kıtlığı

Tüm bunlar yaşanırken hâlâ TBMM Başkanı Kurtulmuş, sürece ilişkin, “Özerklik, ayrı bir bölge tartışması, farklı ana dillerin resmi dil olması şeklinde en ufak bir talep yok. Örgüt liderinin dışarıya çıkarılması, serbest bırakılmasıyla ilgili de bir talep söz konusu değil” sözü devlet adamlığı ile örtüşür mü?

Komisyondaki konuşmalarında eski meclis başkanlarının teröristler için; “Umut hakkının tanınması, silah kullanarak insanları öldürmüş olanlar, yargılanacaklar ama onların da zamanı geldiğinde affedileceklerini bilmesi gerekir.” ifadeleri asla kabul edilemez.

MHP Genel Başkan Yardımcısı Feti Yıldız, Milli Dayanışma Komisyonu’nun, Abdullah Öcalan’ın beyanlarını almak üzere 3-4 kişiyi görevlendireceğini açıklaması tam bir gaflet ve dalalet örneğidir. Genel Başkanını da alıp kendisi gidebilir. Değilse Kurtuluş Savaşı’nı vermiş Gazi Meclis’in mirasçısı olan TBMM’nin hiçbir üyesinin böylesine vahim bir hataya düşmemesi gerekir. 

Çare, İbadet Temizliğinde Siyasette                                                                  

 İktidarı ve ana muhalefet partisi ile mevcut siyasi anlayış, Türkiye’nin kangrenleşmiş sorunlarını çözmekten acizdir. Siyasetin Türk Milletinin varlık ve beka davasının hizmetinde, 21. Asrı Türk asrı yapma hedefinde, devleti yönetme ilim ve sanatıın, çözüm bulma sanatı haline getirilmesi elzemdir.

Hakka ve millete dayanmayan siyaset anlayışının mutlaka değişmesi, tarihi kısır döngünün kırılması, millete dayanan özgür ve bağımsız hukuk devletinin ve demokrasinin inşası zaruretini haykırmaya devam ediyoruz. Elbette bu çileli, fedakârca, feragatle yürütülecek mücadele için milli kadroların görevlerini hakkıyla yapması kaçınılmaz bir zorunluluk. Aksi halde, kendine göre önemli hizmetlerde bulunmuş vehmi ile kendi kendini kandıran, hevalarını ilah edinen, süslü hayatlara dalan ve aldanan, artık ölümü bekleyen, vaziyeti idare etmeye çalışan, ümitsizlik çukurundaki hissiz, heyecansız, hareketsiz kişilerden bir farkı kalmayacaktır. Ne kadar şükretsek azdır ki ülkenin karşılaştığı sorunlara teslim olmayan, ümitsizlik çukuruna düşmeyen; bu kötü gidişi, ulvi davası için ilimle, hikmetle, akılla, istişareyle, büyük değişim stratejisiyle, siyasetin ıslahını milli, insani, ahlaki zaruret olarak gören; uluslararası ilişkilerin ve teknolojik yeniliklerin belki asırlarca sürecek değişimi işaret ettiği gelişmeler karşısında ulusal egemenliğini koruyacak ve insanlığa yeni bir barış medeniyeti hediye edecek Millet Partisi kadroları var. Rahmetli Bilge Lider’in dediği gibi dürüstlükle, doğrulukla, siyaseti ibadet temizliğinde ve ibadetin öz kardeşi olarak görüp ona göre siyasi çabasını sürdüren bu topluluk, ‘erdemliler topluluğu’dur. Her birini muhabbet ve hürmetle selamlıyorum. Milli Karar Toplantılarının ikincisini gerçekleştireceğimiz Konya’da buluşmak dileğiyle…

 

 

0 Yorum
4 FacebookTwitterWhatsappEmail
25. SayıMakaleler

Dokunulmaz İsrail

Tarafından Ali Kamil YILDIRIM
Yazan Ali Kamil YILDIRIM

İsrail’e dur diyebilecek tüm bölge ülkelerinin esas çekincesi ABD olmaktadır. Çünkü tüm rejimler geleceğini ABD ile çelişmemekte görmektedir. Ona ters düşmemeye özen göstermektedirler.

İsrail’in kapağını açtığı Tekvin kitabının vadettiği Arz-ı Mev’ud Türkiye’ye kadar uzanmaktadır. Bu ideolojinin hayat bulmasının görünür gelecekte gerçekleşme ihtimalinin çok düşük olmasına rağmen resmi Siyonist ideolojinin hedefinde Türkiye’nin var olduğu inkâr edilemez.

 Osmanlı sonrasında İngiltere ve Fransa, günümüzde ise ABD ve İsrail Ortadoğu’nun yeni kaotik düzeninin mimarları olmuştur. Son bir yılda İsrail’in ve ABD’nin eylemleri bunu açıkça göstermektedir:

İsrail öncelikle Gazze’yi ilhak etmekte, Lübnan Hizbullah’ını ve Suriye’deki İran Hizbullah’ını dağıtmakta, İran’a savaş açmakta, Suriye’nin askeri ve stratejik alt yapısını imha etmekte, Şam güneyini ilhak etmekte, Dürzi Bölgesinin özerkliğini himaye etmekte, Lübnan Güneyini işgal ve İlhak etmeyi planlamakta, Suriye üzerinde kesin hava üstünlüğü sağlamakta, YPG/SDG’yi destekleyerek Türkiye’nin güney sınırına ulaşmayı hedeflemekte, Katar’a saldırmakta, 140’dan fazla  ülkenin tanıdığı Filistin devletini kabul etmediğini ilan ederek, ilhak planlamakta, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti bölgesini tehdit listesine almaktadır. Tüm bunlar son bir yıl içinde gerçekleşmiştir. Ayrıca tüm bunların, İsrail’in asırlardır hayal ettiği Arz-ı Mev’ud ideolojisi için olduğunu bizzat İsrail liderleri açıklamaktadır.

İsrail fütursuzca, bölge ülkelerinin egemenliğini hiçe sayarak orman kanunu anlayışı ile bu eylemleri yaparken kendisini “Dokunulmaz” olarak görmektedir. Bu şımarıklığın müsebbibi ise ABD’nin bu ideolojiye verdiği sonsuz destektir. İsrail’e dur diyebilecek tüm bölge ülkelerinin esas çekincesi ABD olmaktadır. Çünkü tüm rejimler geleceğini ABD ile çelişmemekte görmektedir. Ona ters düşmemeye özen göstermektedirler. Türkiye de maalesef bu çelişkiden nasibini almaktadır. ABD’nin İsrail’in güvenliğini garanti eden Ortadoğu’da yeni düzeni için “İbrahim Anlaşmasını” bölge ülkelerine kabul ettirmektedir. Öyle ki İsrail’den aralıksız darbe yiyen Suriye rejimi dahi bu sürece dahil edilmek üzeredir. Bu çelişkiden Avrupa ülkeleri de nasibini almaktadır. Nitekim Gazze katliamı nedeniyle Filistin devletini tanıdığını ilan eden İspanya, Norveç, İrlanda ve tanıyacağını ilan eden Fransa, İngiltere, Kanada, Malta ve Slovenya’ya cevap olarak, ABD desteğini de alan İsrail Filistin topraklarının kendisine ait olduğunu ilan ederek Doğu Kudüs’te 3500 konutluk yeni yerleşim planını harekete geçirmiştir. Bugüne kadar söz konusu ülkelerden bir karşı çıkış olmamıştır, olmayacaktır da.

Katar Eylemi

Dokunulmaz İsrail son devlet terörü eylemini Katar’a yönelik yapmıştır. Görünürde bu terörist eylemin hedefinin Hamas örgütünün Katar’daki yasal Karargâhı olduğu ifade edilmektedir. Nitekim vurulan bina Hamas örgütüne ait bir binadır. Ancak bu eylemin şaşırtıcı olan tarafı, bu Karargâhın Katar’da açılmasını sağlayanın ABD olmasıdır. Katar yönetimi müzakere kolaylığı için karargâh açılmasını talep eden ABD isteğine uymuştur. Tam da ateşkes müzakerelerinin devam ettiği bu aşamada söz konusu İsrail eyleminin ABD’nin bilgisi ve onayı dışında olmasını beklemek katıksız saflık olur. Katar’da Ortadoğu’daki en büyük hava ve hava savunma gücü ve karargahına sahip olan ABD’nin, bu eyleme tepkisiz kalması bir yana, Katar kalkışlı ABD tanker uçaklarıyla da İsrail’e destek sağladığı ortaya çıkmıştır. Aynı şekilde Katarın sahip olduğu modern hava savunma sistemleri de kör ve sağırı oynamışa benzemektedir. Buradan şu sonuç çıkmaktadır: ABD Hamas’ı ve Gazze’yi bitirmeye karar vermiştir.

Bu olayın bir başka cephesi daha bulunmaktadır. İsrail ve ona destek veren ABD ve hatta İngiltere, Katar ve Türkiye’nin Suriye’yi birlikte yeniden inşa etme planından rahatsızdırlar. Plana göre ilk etapta Katar yatırımı ile Türk İnşaat Şirketleri Suriye havaalanları ve limanları onaracak, takip eden aşamada yine Katar yatırımı ile daha büyük ilave projelerle Suriye alt yapısı yeniden inşa edilecek. İsrail bir yandan alt yapısını imha ettiği Suriye’nin tekrar doğrulmasını istememekte, diğer yandan Türkiye’nin bu denli inisiyatif almasına engel olmak istemektedir. Bu haliyle Katar Eyleminin bir tarafı Türkiye’ye yönelik olmaktadır. İnşaat faaliyetlerinin başlamasıyla birlikte bu tesislere İsrail’in tekrar saldırıda bulunması veya Katar’ın projeye destekten vazgeçmesi yüksek ihtimaldir.

Türkiye ve İsrail

Bu bağlamda akla gelen ilk soru “Türkiye ile İsrail savaşır mı, savaşırsa sonuç ne olur, kim kazanır?” sorusudur. İsrail’in kapağını açtığı Tekvin kitabının vadettiği Arz-ı Mev’ud Türkiye’ye kadar uzanmaktadır. Bu ideolojinin hayat bulmasının görünür gelecekte gerçekleşme ihtimalinin çok düşük olmasına rağmen resmi Siyonist ideolojinin hedefinde Türkiye’nin var olduğu inkâr edilemez. Ancak günümüzde Türkiye-İsrail savaşından hiçbir tarafın kazançlı çıkmayacağını ifade etmekte yarar var. Teorik de olsa iki ülke arasındaki savaş ancak İsrail’in saldırısı ile başlayabilir. İsrail’in harekatı aynen İran’a yönelik harekatta olduğu gibi hava gücü ile sınırlı olacaktır. Bu durumda Türkiye’nin de İsrail’e hava ve deniz gücüyle mukabele etmesi kaçınılmaz hale gelecektir. Türk hava ve hava savunma gücü ile deniz gücü yetenekleri sayesinde İsrail’in kayıpları yüksek olacaktır. Bunun hesabını yapan İsrail’in Türkiye’ye saldırmak gibi bir çılgınlığa başvurmayacağını söylemek yanlış olmayacaktır.

Buna rağmen İsrail’in Türkiye’ye karşı operasyonları üç alanda cereyan etmesi pek muhtemeldir. Birincisi İsrail’in Türkiye’ye yönelik casusluk ağına bağlı öldürücü örtülü operasyonlar yapması, ikincisi Türkiye’nin Suriye üzerinde askeri ve ekonomik nüfuz geliştirmesini İsrail’in askeri alanda önlemek istemesi, üçüncüsü ise İsrail’in Türkiye’ye yönelik “vekil güçler” üzerinden operasyon yapmasıdır. İlk alan bir karşı casusluk meselesi olup, mülteci ülkesi haline dönüşen ülkemizde hayati bir tehdit olarak ele alınmalı ve karşı casusluk gücümüz takviye edilmelidir.

Suriye’nin yeniden imarı

İkinci çatışma alanı Suriye’nin yeniden imarı alanında olacaktır. Türkiye Suriye’nin bütünlüğünü sağlamak ve geliştirmek istemektedir. Bunun için de kendisine ihale edilmiş olan Şam’daki taşeron yapıyı desteklemektedir. Bu alanda ülkenin yeniden imarı dahil askeri gücünün geliştirilmesi gibi alanlarda rol almak istemektedir. İsrail ise Suriye’nin güçsüz ve dağınık kalmasını istemektedir. İstemekten öteye yeni Şam yönetiminin başa geçmesinden sonra Suriye’nin 190’a yakın askeri ve sanayi alt yapısını imha etmiştir. Şimdi bunların yeniden canlandırılmasına karşı “Dokunulmaz İsrail” aynı hareketi tekrar edecektir.  Bu esnada Türk birliğine, Türk yatırımına ve Türk insanına karşı böylesi bir harekete Türkiye ne cevap verecektir? BM’ye şikâyet mi edecek yoksa karşılık mı verecek? Türkiye’nin hayati çıkarı ve bekası söz konusu olmadığı sürece olası bir savaş, kazansak bile, Türkiye’nin zararına olacaktır. İsrail’i dokunulmaz kılan ve Suriye’deki taşeronu Türkiye’ye ihale eden aynı güçtür. O halde “devlet aklı” devreye girmeli ve “ihale makamı” ABD’ye ihalesi iade edilmeli ya da İsrail’i dizginlemesi sağlanmalıdır. Bu sağlanmadan Suriye’nin yeniden imarı ve askeri gücünün toparlanması işine girişilmemelidir.

YPG/SDG

Üçüncü çatışma olan “Vekil Güçler” alanında adres yine Suriye’de ortaya çıkmıştır; YPG/SDG yapılanması. YPG’yi KCK yapılanmasının Suriye kolu ve PKK uzantısı bir terör örgütü olarak gören tek ülke Türkiye’dir. YPG’nin kuzu postuna girmiş hali olan SDG önce Suriye ile entegrasyon anlaşması yapmıştır, sonra hem ABD telkini hem de İsrail girişimi ile bundan vaz geçmiştir. Özerk bir siyasi ve askeri yapıda ısrar etmektedir. Görünen odur ki ABD zorlamasıyla İsrail ile anlaşmaya çalışan yeni Şam yönetimi SDG’nin bu isteğine boyun eğecek gibi durmaktadır. Bu durumda YPG/SDG’nin lağvedilmesi konusunda Türkiye yalnız kalacaktır. Aslında PKK’nın kendini feshetmesi projesi de Suriye’deki bu yeni özerk yapılanmanın önünü açmak için kurgulanmışa benziyor. Böylece uluslararası arenada terör örgütü olarak bilinen PKK feshedildiğinde, Türkiye’nin terör örgütüne karşı sınır ötesi meşru operasyonunun yasal yolu kesilecektir. Eğer Türkiye YPG’ye karşı herhangi bir operasyon yaparsa Ortadoğu ülkeleri dahil tüm dünyayı karşısında bulacaktır. Başta ABD olmak üzere tüm oyun kurucular, bu çıkmazla karşı karşıya kalan Türkiye’nin, mevcut Şam yönetimi ile özerklik üzerinde anlaşan YPG/SDG yapılanmasını tanıyacağını öngörmektedirler. Bu özerk yapılanma İsrail’e Türkiye güneyinde yeni bir oyun sahası açarak, Türkiye sınırında inisiyatif kazanacaktır.

Bu durumda Türkiye’nin iki hareket tarzı öne çıkmaktadır. Birincisi Türkiye Şam yönetiminin YPG/SDG’ye Suriye kuzeyinde özerklik tanımasını kabul etmesidir. İkinci hareket tarzı ise Türkiye’nin böylesi bir özerk yapıyı orta/uzun gelecekte Türkiye’nin “beka” sorunu olarak görüp asla kabul etmemesidir. Devlet aklı da bunu gerektirmektedir. Bu bağlamda tek başına her türlü diplomatik çabaları takiben, gerekirse müzahir kuvvetlerle veya doğrudan bu yapılanmaya müdahale etmelidir. Bugünün çözümlerinin yarının sorunlarına dönüşmesine izin verilmemelidir.

 

0 Yorum
0 FacebookTwitterWhatsappEmail
25. SayıMakaleler

Açılım Süreçleri: Kedi ile Farenin Helalleşmesi

Tarafından Uyanış
Yazan Uyanış

Açılım süreçleri, barış değil teslimiyet getiriyor. Her defasında kazanan terör örgütü olurken, kaybeden ise maalesef milletimiz olmuştur.

Beşinci kez sahnelenen aynı oyun: Açılım süreçleri, barış değil teslimiyet getiriyor. Her defasında kazanan terör örgütü olurken, kaybeden ise maalesef milletimiz olmuştur.

Ahmet KARA

Slogan olarak kimsenin karşı çıkamayacağı ama içeriği öğrenildiğinde aklı başında olan kimsenin kabul edemeyeceği yeni bir sürecin içindeyiz. “Yeni bir süreç” diyoruz; çünkü bu açılım, çözüm ve barış adı verilen girişimler beşinci kez (2007-2009, 2010-2011, 2012, 2013-2015, 2025) tekrarlanıyor. Beşinci kez sahnelenen aynı oyun: Açılım süreçleri, barış değil teslimiyet getiriyor. Her defasında kazanan terör örgütü olurken, kaybeden ise maalesef milletimiz olmuştur.

Meclis’te kurulan “Milli Dayanışma, Kardeşlik ve Demokrasi Komisyonu” sürecin takipçisi ve yol haritasının belirleyicisi olarak karşımıza çıkıyor. Ancak alınan kararlar milletten gizleniyor, açıklanmasına on yıl yasak getiriliyor. Kararlar ve pazarlıklar halktan saklanırken, terör örgütü temsilcileri ve onların yurt dışı bağlantıları gelişmelerin tamamından bilgi sahibi oluyor.

Sürecin gizlenmesinin temel sebebi, toplum desteğini kaybetme endişesidir. Oysa sonuç ortadadır: terör yandaşları elde ettikleri kazanımlarla örgüte daha fazla destek sağlamakta, milleti ise belirsizliğe sürüklemektedir. Nitekim örgüt, 1984’te başlattığı terör eylemlerinin yıldönümünü “Başkan Apo’nun ve büyük direniş tarihimizin zaferi” olarak kutlamış; bölgede havai fişekler patlatılmış, Türk askerine kurşun sıktıkları gün bayram ilan edilmiştir. Bu ihanet karşısında sessiz kalınması, adli bir işlem yapılmaması kabul edilemez.

Herkes biliyor ki PKK kendi başına ne karar verebilir ne de harekete geçebilir. Yaşananlar, bir bakıma kedinin farelerle helalleşme hikâyesine benziyor. Kedi bir gün farelere, “Ben hacca gidiyorum, gelin helalleşelim” der. Bu teklif farelerde sevinç yaratır. İçlerinden biri, daha önce kuyruğunu kediye kaptırmış güdük fare, bunun bir oyun olduğunu anlatmaya çalışsa da kimseyi inandıramaz. Fareler topluca odaya girince kedi içeri dalar ve “Un çuvalını kim deldi?” diye hesap sorar. Sonuç malum: farelerin sonu kedinin midesidir. Kedi ile farenin helalleşmesi mümkün mü? Açılım süreçleri, milletin değil terörün bayramı oluyor.

Kedi fıtratı gereği fareyi yemek zorundadır. Terör örgütü de, kendisini kullanan emperyalist güçlerin emelleri gerçekleşinceye kadar silahı bırakmayacak; zaman zaman stratejik sebeplerle “barış” süreçlerini bir araç olarak kullanacaktır. Bu oyunu görmek ve milletimizin geleceğine kurulan tuzaklara karşı milli bir politika belirlemek artık ertelenemez bir zorunluluktur. Emperyalizmin piyonu terör örgütüyle masa başında değil, milletin iradesiyle hesaplaşılır.

Terörün uluslararası bağlantıları kesilmeden, içeride alınacak tedbirler tek başına yeterli olmayacaktır. Kısa vadeli “barış” görüntüleri, uzun vadeli kayıpların habercisidir.

 

 

 

0 Yorum
0 FacebookTwitterWhatsappEmail
25. SayıMakaleler

Doha’da Toplanan İslam İşbirliği Teşkilatı Vicdanıyla Yüzleşmeli

Tarafından Dr. Kadir ÇETİN
Yazan Dr. Kadir ÇETİN

Gazze’de aylardır süren İsrail’in soy kırımına, varlığı ile yokluğu tartışmalı İslam Dünyasının(!) İsrail’in Doha’ya saldırmasına kadar kayıtsız kalışı ve sadece stratejik bir gecikme değil, aynı zamanda bu dünyanın vicdani çöküşünün de göstergesidir.

Körfez ülkeleri, trilyonluk yer altı zenginliklerini ve mevcut servetlerinin önemli bir kısmını İsrail’in koşulsuz destekçisi ABD ve İngiltere gibi Batılı ülkelerin bankalarında, fonlarında ya da yatırım araçlarında değerlendirmektedirler.

80 tekneden oluşan Sumud(1) Filosu Gazze’ye doğru yelken açarken, gözler Doha’da toplanan İslam İşbirliği Teşkilatı’na çevriliyor. O anlarda, yüzlerce kilometre uzakta, Gazze’nin özgürlük mücadelesini izlerken içimden bir soru geçiyor:

Aylardır bombalanarak yerle yeksan edilen Filistin/Gazze’de yaşanan bu kadar acıdan sonra ve de İsrail Maliye Bakanı Smotrich’in; “ABD ile paylaşmak için Gazze’de zengin emlak ganimeti var.” demecini duyduktan sonra, İslam dünyasının vicdanı nerede?

7 Ekim 2023’ten bu yana Filistin-Gazze’de insanlık dışı saldırılar uluslararası hukukun ve insan onurunun açıkça ayaklar altına alındığı bir süreç yaşanıyor. Bu durum, yalnızca bir savaşın değil, aynı zamanda insanlığın Gazze’deki imtihanında vicdanının da çöküşünü gösteriyor.

Filistin-Gazze’de sivil halkın sistematik olarak hedef alındığı, uluslararası hukukun hiçe sayıldığı bu katliam karşısında, ABD ve batılı ülkelerin İsrail’e koşulsuz destek vermesi, başta BM olmak üzere insan hakları savunucusu Uluslararası Kurumların varlık sebebinin sorgulanmasını gerektirir.

Ancak, daha da düşündürücü olan, Filistin halkının uğradığı bu zulüm karşısında, iki milyar nüfuslu 57 İslam ülkesinin birliği olan İslam İşbirliği Teşkilatı (İİT) ve Arap Ligi gibi bu coğrafyadaki yapıların, yaşanan insanlık dramı karşısındaki sessizliği ve etkisizliğidir.

1.      İİT ve Arap Ligi’nin Doha’da Toplanması:

İsrail tarafından, Katar’ın başkenti Doha’da bulunan Hamas liderlerinin hedef alınmasının ardından, İİT’nin ve Arap Ligi’nin Doha’da acilen toplantı yapması, zamanlama açısından oldukça manidardır.

Toplantıya Cumhurbaşkanı Sayın Erdoğan’la birlikte, İran Cumhurbaşkanı Mesud Pezeşkiyan, Mısır Cumhurbaşkanı Abdulfettah Es-Sisi, Pakistan Başbakanı Şahbaz Şerif, Suudi Arabistan Veliaht Prensi Muhammed bin Selman ve Filistin Devlet Başkanı Mahmud Abbas’ın da aralarında bulunduğu çok sayıda lider katılmıştır.

Toplantı sonucu yayımlanan bildiride(2); “İsrail’in 9 Eylül’de Katar’a düzenlediği saldırı kınanarak saldırının bölgesel barış ve istikrara darbe vurduğu…” uyarısında bulunulmuştur. “Tüm devletler, İsrail’in Filistin halkına karşı eylemlerini sürdürmesini engellemek için diplomatik ve ekonomik ilişkilerini gözden geçirmesi ve İsrail’e karşı hukuki süreçleri başlatması da dahil olmak üzere mümkün olan tüm meşru ve etkili tedbirleri almaya” davet edilmiştir.

Bildiride, uluslararası topluma İsrail’e karşı yaptırım uygulanması, silah ve askeri malzeme transferlerinin durdurulması ve diplomatik-ekonomik ilişkilerin gözden geçirilmesi çağrısı yapılırken, İsrail’in BM üyeliğinin sorgulanması ve askıya alınması yönünde girişimlerin başlatılması da önerilmiştir.

Bu bağlamda, Uluslararası Ceza Mahkemesi’nin (UCM) İsrail yetkilileri hakkında çıkardığı tutuklama emirlerinin uygulanması gerektiği de hatırlatılmıştır…

Bırakın diğer ülkeleri, bildirinin altına imza atan ülkeler olarak bu kararlar uygulamaya konulsa kesinlikle İsrail bu kadar pervasızca zulmünü devam ettiremez. Bir örnek olması bakımından daha iki ay önce Mısır İsrail ile doğal gaz konusunda 35 milyar Dolarlık bir anlaşma imzalamıştır. Bu anlaşma ile İsrail’in Leviathan sahasından Mısır’a, 2040 yılına kadar toplam 130 milyar metreküp doğalgaz gönderilecektir.

2.      İİT Üye Ülkelerinin Ahlaki ve Vicdani Çöküşü:

Gazze’de aylardır süren İsrail’in soy kırımına, varlığı ile yokluğu tartışmalı İslam Dünyasının(!) İsrail’in Doha’ya saldırmasına kadar kayıtsız kalışı ve sadece stratejik bir gecikme değil, aynı zamanda bu dünyanın vicdani çöküşünün de göstergesidir.

Yıllardır süregelen İsrail-Filistin çatışmasında, Filistin halkı sürekli kan ve gözyaşı dökerken, bu örgütlerin neden etkili bir biçimde harekete geçmediği sorusu artık cevapsız bırakılmamalıdır.

Toplantılar yapılıyor, yayımlanan bildirilerde kınamalara yer veriliyor, ancak bunlar sahada ne siyasi ne ekonomik ne de diplomatik olarak bir karşılık bulmuyor. Yani Doha’da toplanan İİT ve Arap Ligi toplantısının ardından yapılan açıklamaların, İsrail için hiçbir anlamı yoktur ve yaşanan zulmü durdurmamaktadır.

İİT’nin toplantısının hemen ardından, İsrail’in Gazze’yi karadan işgal harekâtını başlatmasının anlamı açıktır. İsrail için İİT’nin ve Arap Ligi’nin varlığının caydırıcı hiçbir kıymet-i harbiyesi yoktur.

3.      Ekonomik Güç Niçin Kullanılmıyor?

Körfez bölgesi ülkeleri Dünyanın en büyük enerji rezervlerine ve trilyonlarca dolarlık servete sahiptir. Ancak bu ülkelerin, sahip oldukları bu ekonomik varlıkları ile bölgedeki siyasi ağırlıkları ters orantılıdır.

Oysa ABD başta olmak üzere Batı ülkeleri ve bölgenin baş belası İsrail var olan ekonomik imkanlarını düşman olarak kabul ettikleri ülke ve toplumlara karşı sonuna kadar kullanmaktadırlar.

Ne yazık ki körfez ülkeleri, trilyonluk yer altı zenginliklerini ve mevcut servetlerinin önemli bir kısmını İsrail’in koşulsuz destekçisi ABD ve İngiltere gibi Batılı ülkelerin bankalarında, fonlarında ya da yatırım araçlarında değerlendirmektedirler.

Burada soru açık ve nettir. Neden bu ekonomik koz, İsrail’e destek veren başta ABD olmak üzere batılı ülkeleri caydırmak için kullanılmamaktadır?

Ve İİT’ye üye ülkeler, İspanya’nın yaptığı gibi İsrail ile ticari ilişkilerini niçin kesmemektedirler?

Bu soru ve soruların muhtemel birkaç cevabı vardır:

1)                 Siyasi Bağımlılık ve Koltuklarından Olma Tehditleri: Körfez ülkelerindeki bazı rejimler, iktidarlarını sürdürmek için Batı ile olan iyi ilişkilerine muhtaçtır. Bu konuda “Ortadoğu’da haritaların değişeceği ve iktidarınızı ve menfaatlerinizi korumak istiyorsanız sesinizi çıkarmayın.” diyen Netenyahu’nun tehditleri…

2)                 Ekonomik Çıkarlar: Bugün konforlarının kaynağı gerek yeraltı zenginliklerinin gerekse finansal sistemin çarkları içinde, Batı’daki yatırımlarının güvenliği, bu ülkelerin ekonomik çıkarları için vazgeçilmezliğini muhafaza etme düşüncesi…

3)                 Liderlik Eksikliği: Ortadoğu ülkelerinde, halklarının taleplerini dikkate alan, vizyoner ve cesur liderliklerin eksikliği gerçeği…

Bu cevapların anlamı açıktır. ABD ve batılı ülkelerin zenginliklerine körfez ülkeleri büyük katkıda bulunmaktadırlar. Bu ne büyük bir çelişkidir.

Yani körfezden kazandıkları serveti İsrail’in koşulsuz destekçisi ABD ve İngiltere İsrail’e silah ve mühimmat desteği vererek Filistin’de soy kırım uygulanmasına sebep olmaktadırlar…

Anadolu insanının deyimi ile bunun anlamı; “Çayın taşı ile çayın kuşunu vurmak ”tır. Acı olan ve İslam ülkelerindeki yöneticilerin vicdanlarının çürümüşlüğü tam da budur.

İsrail tarafından bombalanan okullarda, hastanelerde ve ibadethanelerde Gazze’li çocukların, kadınların ve sivil halkın soykırıma uğraması, değil İslam Dünyasında, insanlık vicdanında affedilemez.

4.      Stratejik Sessizlik mi, Acizlik mi?

İsrail’in Gazze’ye yönelik saldırılarına karşı başta İspanya’da Sanchez Hükümeti olmak üzere SUMUD gibi Batı’da sivil toplumda çok ciddi protesto hareketleri yükselirken, İslam dünyasında sokaklarda öfke olduğu ancak yönetimlerin pasifliği, stratejik bir tercih midir, yoksa gerçek bir acizlik mi? sorusunu sorduruyor ister istemez…

İsrail’in yürüttüğü soykırım politikası karşısında,İİT’nin bugüne kadar aldığı kararlar sembolik düzeyde kalmıştır. Oysa bu örgütün, askeri, ekonomik ve diplomatik anlamda çok daha etkili olabilecek potansiyeli vardır. Ortak bir ekonomik yaptırım mekanizması, askeri destek fonu ya da diplomatik baskı aracı oluşturulabilirdi. Ancak tüm bu yollar, “koltuklarını kaybetme korkusu” yüzünden tercih edilmemektedir.

5.      Halklar ve Yöneticiler Arasındaki Uçurum:

Sokaklarda Filistin’e destek yürüyüşleri yapılırken, İslam dünyasının saraylarında derin bir sessizlik hüküm sürmektedir. Bu durum, yöneticiler ile halklar arasında ciddi bir meşruiyet krizine işaret etmektedir. Bu kriz sürdükçe, Filistin yalnız bırakılmaya devam edecek, İslam dünyası ise kendi içinden çürümeye mahkûm olacaktır.

Sonuç ve Değerlendirme

Doha’da toplanan İİT ve Arap Ligi, yukarıda özet olarak verdiğimiz sonuç bildirisinde belirtilen hususlarda samimi ise, öncelikle aşağıda altı başlık altında belirtilen faaliyetleri hemen başlatmalıdır.

·         Uluslararası Hukuk Girişimleri: Soykırım suçu işleyen İsrail ve İsrail’e destek veren ülkeler soykırım suçuna iştirakten dolayı uluslararası platformlarda gündeme getirilmeli.

·         Ekonomik ve Ticari Yaptırımlar: İİT’ye üye ülkeler İsrail ile ticareti sonlandırmalı ve petrol kozu da kullanılmalı.

·         Güvenlik İşbirliği: ABD ve Batılı ülkelerin İsrail’e silah yardımına karşılık, İİT ülkeleri de Filistin’e askeri yardım kartını gündeme almalı…

·         Kamuoyu Kampanyaları: İİT, küresel kampanyalar düzenleyerek farkındalık artırılmalı ve Filistin’e insani yardımlar genişletilmeli.

·         Filistin’in Tanınması: Filistin’in bağımsız bir devlet olarak uluslararası düzeyde tanınırlığı ve temsiliyeti için lobi faaliyetleri yürütülmeli.

·         Mülteci Destekleri: İİT, uzun vadede Filistin’e yönelik kalkınma projeleri geliştirmeli ve halkın yaşam standartlarını iyileştirecek sosyal yardımlarda bulunmalıdır.

 

Sonuç olarak, İİT’nin alacağı somut tedbirler dini söylemlerden bağımsız ve “Temel İnsan Hakları”bağlamında gündeme getirilerek batı kamuoyunun da desteği sağlanmalıdır. Böylece İsrail’in dünya kamuoyu nezdinde soykırım suçunu işlediği ilan edilerek tedbirlerin etkililiği, hem uluslararası diplomasi hem de bölgesel işbirlikleri çerçevesinde şekillendirilebilir.

Ancak bu tür faaliyetler, uluslararası hukukun ve diplomatik ilişkilerin sınırları içinde kalmak kaydıyla etkili olabilir. Aynı zamanda, İİT’nin kendi içinde bir strateji birliği oluşturması, bu tedbirlerin başarılı olabilmesi için hayati önem taşır.

İİT’ye düşen, sadece konuşmak değil, böyle somut adımlar atmaktır. Eğer vicdanlarını kaybetmedilerse, Sumud Filosunun amacını daha iyi anlamalı ve bu halkın yanında yer almalıdırlar. Çünkü Gazze’nin vicdanı, tüm İslam dünyasının ve insanlığın vicdanıdır.

 İİT ve Arap Ligi gibi kurumların varlık sebebi, bu tür insani trajedilere karşı ortak bir duruş sergilemektir. Havada kalan söz değil artık, eylem zamanıdır. Ekonomik baskı, siyasi diplomasi ve duyarlı kamuoyunun iradesi ile yeni bir sayfa açılabilir.

Belki de artık şu soruyu yüksek sesle sorma zamanı gelmiştir: Eğer insanlığın öldüğü Gazze için birleşilmeyecekse, ne zaman birleşilecek?

_____________

(1)Sumud Arapça “direniş, sebat, kararlılık” demektir.

 

(2)https://www.aa.com.tr/tr/dunya/iit-arap-birligi-gazze-temas-grubu-toplantisi-ortak-bildirisi-yayimlandi/3536012

0 Yorum
0 FacebookTwitterWhatsappEmail
25. SayıMakaleler

Ortalık Güllük Gülistanlık Perdeler Aralanmadıkça

Tarafından Ahmet ÇUVALDIZ
Yazan Ahmet ÇUVALDIZ

Evveet çok değerli okurlar,hani demokrasi, halkın kendi kendini yönetmesi idi. Gel gör ki günümüzde artık birilerince halkın uyutularak yönetilmesi oldu. Maşaallah, halkımızda bu şekilde yönetilmeyipek sevdi…

 A.Artinyan: Varlık Tanınmıştır!

Terörsüz Türkiye adlı elma şekeri içinTBMM’de “Milli Dayanışma, Kardeşlik ve Demokrasi”adıylabir komisyon kuruldu, biliyorsunuz.

Böylesineson derece ulvi bir amaç için kurulan komisyonun adına “Kirli Birlik, Aldatma ve DayatmaKomisyonu” denilmesi,doğru olmazdı tabii ki…

Komisyon kuruluncaİmralı canisiAgop Artinyan;“varlık tanınmış, ana amaç gerçekleşmiştir” diyerek komisyonun kuruluşundaki amacı söylemiş: O amaç, Kürt realitesinin tanınmasıymış!

PKK’nın silah yakma tiyatrosunda Bese Hozat adlı terörist; “Bu tarihi girişimin başarıya ulaşması için ciddi hukuksal reformlara ihtiyaç var. Kürt kimliğinin tanınması için yasal veanayasal düzenlemeler yapılmalı” diye sayın devletlulara yapılması gerekenleri hatırlatmış.

Pervin Buldan nam vekilse,İmralı ziyareti sonrası Agop’un “Suriye ve Rejova benim kırmızı çizgimdir” dediğini vePYD/YPG’ninİmralı Canisinin kırmızı çizgisi olduğunu belirtmiş, “sakın ha” dercesine.

Peki, bizim sürekli olarak toprak bütünlüğünden dem vurduğumuz Suriye için terörist Salih Müslim ne demiş: Suriye hükümeti, ademi merkeziyetçiliği (mahalli idarelere geniş yetkiler verilmesini) kabul etmezse bağımsızlık isteyeceğiz.

Amerika ile birlikte ateşe attığınız Suriye’de olanlartam olarak işte budur.Çünkü,PYD/YPG denilen örgüt,Amerika’nın müttefikidir ve Amerikakoruması altındadır. Yani,onlar ne halt yerlerse yesinler, siz “asarız ha”, “keseriz ha!” demekten başka bir şey yapamazsınız.

Bu Komisyon Ne Komisyonu?

Evet, Mecliste kurulan ve biri hariç her partinin katıldığı bu komisyon ne komisyonu? Gerekçesi ve yasal dayanağı var mı?

TBMMİçtüzüğünün20.maddesine göre,yasa tekliflerini genel kurula sunuma hazır hale getirmek için Türkiye Büyük Millet Meclisi’ndeşukomisyonlarkurulabilmektedir.

Adalet;Anayasa;AB;Bayındırlık, İmar ve Ulaştırma;Turizm;Çevre;Dilekçe;Dışişleri;Dijital Mecralar;Güvenlik-İstihbarat;İçişleri;İnsan Haklarını İnceleme;Kadın-Erkek Fırsat Eşitliği…

Kamu İktisadi Teşebbüsleri (KİT),Millî Eğitim, Kültür, Gençlik-Spor; Millî Savunma;Plan-Bütçe; Sanayi ve Ticaret, Enerji-Tabii Kaynaklar, BilgiTeknoloji;Sağlık,Aile,ÇalışmaveSosyal İşler;Tarım, OrmanveKöyişleri veMeclis Hesaplarını İnceleme Komisyonu.

GörüldüğügibiMeclis’tekurulacak komisyonlar arasında namı değer o komisyon yok! Yani komisyonun yasal dayanağı yok!Peki, herhangi bir gerekçesi var mı? Var: Terörsüz Türkiye!Tabii yerseniz.

Meclis İçtüzüğüve Anayasa’nın 6.maddesindeyeralan “Hiçbirkimse veya organ,kaynağınıAnayasadanalmayandevletyetkisikullanamaz”hükmüne göre,Meclis’te böyle bir komisyonkurulması hiçbir şekilde mümkün değildir!

Anayasada hiçbir organa ve aynı zamanda hiçbir kimseye böyle bir yetki verilmeyeceği de açık olarak ifade edilmişken bu komisyonun kurulması, yasaların değil ağaların bir isteği olduğunu açıkça ortaya koymaktadır.Peki, kim bu ağalar? diye sormayın,gofeleri kullanın.

Perde Arkasında Demokrasi!

Halkın seçtiği vekiller aracılığıyla kendi kendini yönetmesidenilen demokrasi, ne hikmetse bizde bu şekilde pek nadir tecelli ediyor.

Çünkü ihtilal dönemlerinde askıya alınır, diğer dönemlerde tamamen keyfe keder. Beş yılda bir seçimler yapılır, bu şekilde vatandaşın oyu alınır ve sonra kaderine terk edilir.

Artık seçilenler ağa, vatandaşlarsa birer marabadır. İktidar partisinin teşkilatlarıbirer iş ve işçi bulma kurumu, vatandaşlar ise çoluğuna çocuğuna iş arayan gariban ya da birer palikarya…

Seçimler öncesi biraz demokrasi, seçimlerden sonra teokrasi. Artık yasama, yürütme, yargı tek kişinin elinde. Meclis ve hükümet birer figüran. Bakanından bakmayanına kadar her yetkili cumhurbaşkanın önderliği ve izniyle ağızlarını açıp, gözlerini yumabiliyor.

Meclis çalışmaları vatandaşa açık, oturumlar televizyondan verilir ve tutanaklar yayınlanırken, adında “demokrasi” olan bu komisyonun demokrasisi ise çok gizli. Neyse ki ebedi değil, sadece on yıl süreyle!

Vatandaş, nelerin konuşulduğunu, ne kararlar alındığını on yıl sonra, öğrenecekken, biri, yani Artinyan,anında bilecek her şeyi. DEM’liler yetiştirecekler alınan kararları ve alıp getirecekler Agop Artinyan’ınistediklerinimalum komisyona.

 

Vatandaşın bir kısmı Reis Sevenler Derneği üyesi. Onlar için zaten her şey güllük gülistanlık. Reisleri BOP eşbaşkanıymış, Irak’ta Kürt devleti kurulmuş, Suriye’de de kurulmak üzere ve sıra artık Türkiye’de imiş, yormuyorlar o mermer kafalarını. Ne de olsa ülke ve karar Tayyip’in.

0 Yorum
1 FacebookTwitterWhatsappEmail
25. SayıMakaleler

Osmanlının İsyanla İmtihan

Tarafından Hasan ALÇELİK
Yazan Hasan ALÇELİK

Gerek Osmanlı Devleti’nde gerekse Cumhuriyetin ilk dönemlerinde isyana karşı devletin tutumu asla “çözüm süreci” gibi uzlaşmacı, orta yol bulucu, iltifatkar biçimde olmamış; İsyanın başı olan kişiye asla siyasi ve diplomatik statüko verilmemiştir.

Tarih gösteriyor ki; isyan veya terör konusunda iki tarafın da uzlaşı ile kazançlı çıkması söz konusu olmuyor. İsyanların yıkıcı etkisi sonunda ya isyan eden kaybetmiş ya da düzen hasar almış mülk (devlet) parçalanmıştır.

Osmanlı Hanedanı, zor bir coğrafyada yaklaşık altı yüzyıldan uzun kesintisiz hüküm sürdü.  Tarihte çok az hanedana nasip olan bu başarının birçok nedeni vardır. Bunlardan ilk akla gelenleri; Merkezi yönetimi etkin kılmak, rakiplerine göre halka daha hukuka saygılı, âdil mali uygulama yapmak, iktidara el uzatmadığı ve toplumsal istikrarı tehdit etmediği sürece inanç ve kültürel hayata hoşgörü ile yaklaşmak, iktidarını etkin kılmada farklı etnik unsurlardan yararlanırken hiçbirini hanedan ile eşit düzeye çıkarmamak, merkeze bağlı güçlü ve sürekli askeri-idari teşkilat kurup zamanın şartlarına göre bunları geliştirmek ve gerektiğinde yeniden düzenlemek (Islahat)  ya da değiştirmek gibi atılımları yapmaktan çekinmemesidir.

İsyan Gerçeği

Kurulduğu tarihten yıkılıncaya kadar Osmanlı, yüzyılları zannedildiği gibi sütliman yaşanmamıştır. Dışarıya karşı fetih, ilhak ve savunma biçiminde genişleme ve ayakta kalma mücadelesi sürdürülürken; benzer bir mücadele ülke sınırları içinde de verilmiştir. 

Ülke içinde değişik gaye ve nedenlerle birçok isyan görülür. Bunlardan bir kısmı devletin kahredici gücü ile bertaraf edilirken bir kısmı da hassas bir zekâ oyunu ile etkisiz hale getirilmiştir.

En cengâver veya başarılı padişahlardan Yıldırım Bayezit, Fatih, Yavuz, Kanuni ve IV. Murat’ın gündeminde en önemli sorunlarındandır isyanlar. Onları büyük yapan faktörlerden biri de bu alanda mülkün yani devletin menfaati doğrultusunda sonuçlar almaları asilere kahredici darbeyi indirmeleridir.

Ancak son iki yüzyılda devletin güçten düşmesi, yöneticilerin yetersizliği, güçlü devletlerin desteğini alan isyancıların iyi organize olması mülkün parçalanması imparatorluğun dağılması ile sonuçlanmıştır.

Gerek Osmanlı Devleti’nde gerekse Cumhuriyetin ilk dönemlerinde isyana karşı devletin tutumu asla “çözüm süreci” gibi uzlaşmacı, orta yol bulucu, iltifatkar biçimde olmamış; İsyanın başı olan kişiye asla siyasi ve diplomatik statüko verilmemiştir. İsyan ile iltisaklı her kimse “eşkıya” olarak tanımlanmış yok edilmesi (tenkili) için çaba sarfedilmiştir. Yeni Türk Devletinde ise isyancılar ve işbirlikçileri hakkında “Hıyanet-i Vataniye” ve “Takrir-i Sükun” kanunları çıkarılmış, bu amaçla İstiklal Mahkemeleri kurulmuştur.

Bu yazıda Osmanlı Devleti’nde isyanlara karşı sergilenen başarılı uygulamalar ile son dönemdeki başarısız tutumları özetleyeceğiz.

İsyancılarla Karşı Devletin Tuzakları

ŞeyhBedreddinveAvanesininEtkisizHaleGetirilmesi(1416):

 Çok sıkıntılı “Fetret Dönemini” atlatan Çelebi Mehmet, dış ve iç siyasette birçok sorunu aşmaya çalışırken organize büyük bir ayaklanma ile karşılaştı. Batı Anadolu ile Rumeli’de etkili olan ve doğrudan hükümdar ailesi ile toplumsal, siyasal ve mali statükoyu tehdit eden, konjonktürel şartlar gereği halktan, askerden ve yöneticilerin bir kısmından da destek bulan isyancılara karşı merkezi yönetim yerine göre güç kullanmış, genel olarak da isyana katılanların kimilerini “sözde” dinleyerek haklı görüp “af” kimilerini de makam mevki ile “ödül” ödül vaadiyle etkisiz hale getirmiştir. İsyanın lideri eski Kadıasker yani bugünkü Adalet Bakanı Şeyh Bedreddin ise Bulgaristan, Batı Trakya ve Makedonya bölgelerinde çok güçlü idi. Ona karşı bir yandan amansız askeri güç kullanılmış, diğer yandan da isyan bölgesinde “geçiş” kolaylığı sağlanarak oyalama ve “görüşme/diyalog” yolu ile tansiyonu düşürme yoluna gidilmiştir. Son aşamada Edirne yolunda yakalanan Şeyh Bedreddin etkisiz hale getirilmiştir.

 Baba Zünnun İsyanı(1526):

Otoriter bir idare kuran Yavuz Sultan Selim’in ani ölümü üzerine yerine geçen Süleyman’ın toyluğundan yararlanmak isteyen Baba Zünnun, Bozok Yaylalarında Türkmenlerin de desteğini alarak ayaklandı.

İsyanın nedenlerinin başında Tımar sistemine dayanan vergi uygulamaları gösterilse de bölgede II. Bayezid”den beri süregelen Safevi etkisi daha baskındır. Avrupa’da Macaristan sorunu ve Mısır’da Ahmet Paşa isyanı ile uğraşan yönetim halkın da isyandaki nazik tutumunu dikkate alarak bir yandan asi güçleri yıpratıcı operasyonlar yaparken diğer yandan da Baba Zünnun ve yakın adamları ile iletişime geçerek “aman vermek” (af etme) vaadiyle O’nu ele geçirdi ve etkisiz hale getirdi.

Celâlilerle Mücadele:

Bilindiği gibi 17. yüzyılda özellikle Anadolu’da değişik nedenlerle merkezi yönetime karşı başgösteren ayaklanmalar Celali isyanları olarak adlandırılır. İdari, askeri, mali ve adli düzenin çürüdüğü, Rönesans ve coğrafi keşiflerle Avrupalıların her bakımdan güçlendiği ve bu durumun Osmanlı coğrafyasına zayıflatıcı ve yıkıcı etkiler yapmaya başladığı bir evre başlamıştır.

Bunların sonucunda başkentte Kapıkulu askeri yönetime karşı sık sık ayaklanırken; İlmiye (medreseli) zümresi ile tarikatlar arasındaki inanç ve yorum farklılığı toplumsal düzeni sarsan çatışmaları doğurmuştur. Aynı dönemde Anadolu’da kimileri eski Tımarlı Sipahi, Levent ve Sekban, kimileri halktan, kimileri de valiler tarafından ayaklanma çıkarılmıştır.

Çok zor durumda olan Başkent yönetimi çoğunluklaaskeri gücün yetersizliği ve bazen de durumun hassasiyeti gereği devlet aklını öne çıkararak Karayazıcı Dele Hasan, Kalenderoğlu, Abaza Mehmet Paşa … gibi isyancıları “aman verme” “devlet işlerini görüşme” ve “yönetimde makam mevki hakkı tanıma” gibi vaatlerle etkisiz hale getirmiştir.

Patrona Halilİsyanı(1730):

İnce zevki, sanatı ile bir uyanış çabası olan fakat halk tarafından şaşalı hayatı, debdebesi, savurganlığı yüzünden eleştiri oklarını üzerine çeken “Lale Devri” halkın ve bir kısım askerin katıldığı Patrona Halil İsyanı ile son buldu. Padişah III. Ahmet tahtından indirilirken veziriazam Nevşehirli Damat İbrahim Paşa ile birçok yönetici katledildi.

Devrin eleştiri konusu olan saraylar, köşkler ve yaşam alanları yerle bir edildi. Patrona ve avanesi yönetime etki kurarak görevden alma ve atama yapıyor, kararlar alıp uyguluyordu. Yeni Padişah I. Mahmut ve devlet adamlarının direkt bir operasyon ile Patrona’yı etkisiz hale getirmek imkanları yoktu. Sabırlı, alttan alan bir yol tercih edildi. Ona sarayda yer tahsis edildi. Devlet işlerinde görüşlerine başvuruldu. Önemli personel görünümü kazandırıldı. En son “üst bir makama getirilme törenine hazırlık vaadiyle” adamlarıyla birlikte bir hamama tıkıldı. Ortadan kaldırılarak hanedanın ömrü yaklaşık iki yüzyıl uzatılmış oldu.

Milliyetçilikle Harekete Geçen Ayrılıkçı-Bölücü İsyanlar

Avrupa’da “aydınlanma” ile gelişen düşünce ve siyasal akımların bir kısmı geleneksel Osmanlı düzeni üzerinde parçalayıcı ve yıkıcı etkiler yaptı. Bunların başında milli sınırlar içinde ayrı devlet kurmak ve kültür, din ve mezhep özgürlüğü beklentisi geliyordu. Osmanlı’nın 19. yüzyılın başından itibaren uğraştığı bu gelişme yüzyıllık Cumhuriyetin de en önemli iç ve güvenlik sorunu olmaya devam ediyor.

Bakalım Osmanlı’da olaylar nasıl ilerledi. Bugünün iktidar ve yetki sahipleri bunlardan ders alabilmiş mi?

Sırp İsyanı: 1804 yılında III. Selim döneminde Yeniçerilerin tutumunu gerekçe gösteren isyanın öncüsü Kara Yorgi idi. Rusya ve Fransa’nın tahrik ve desteği başlayan ayaklanma MiloşObrenıviç liderliğinde bambaşka bir boyut kazandı. O, yandan Sırpları örgütlerken diğer yandan Osmanlı Sarayına sadakat jestleri yaptı. İç ve dış sorunlarla bunalan saray yönetimi bu jestin karşılığı olarak Sırbistan’a özerklik (otonomi) tanıdı. Böylece Sırplar Osmanlı İmparatorluğundan ayrılma yolunu başlatan ilk ulus oldu (1817).

Yunan İsyanı:Rönesansa ilham kaynağı olan Antik Grek Uygarlığına bağlılık Avrupa’da Panhelenizm (Yunan hayranlığı) akımını doğurdu. Onlara göre Rumları Osmanlı idaresinden bağımsız hale getirmek tarihi bir görevdi. Bu amaçla Rusya dahil tüm batılı dini, akademik, sanat, medya ve siyasi kurumlar FilikiEterya Örgütünün Mora’da başlattığı isyanı destekledi. Osmanlı ordusu Mısır’dan gelen Mehmet Ali Paşa kuvvetlerinin de desteği ile isyanı bastırdı. Batılı büyük devletler ise 1815 Viyana Kongresinde “Avrupa’da siyasi statükonun bozulmaması adına devletlerin bütünlüğünü koruma için işbirliği” kararını görmezden geldi. İsyana destek vermek için Navarin’de Osmanlı donanmasını batırdılar. Ruslar Romanya ve Bulgaristan’ı geçip Trakya’ya girdi. II. Mahmut barış istemek zorunda kaldı. Edirne Anlaşması ile Yunanistan Osmanlı’dan bağımsızlık elde etti (1829).

Bu gelişme Müslüman olmayan Balkan, Doğu Anadolu ve Lübnan toplumlarını derinden etkiledi. Emperyalist devletlerin de yardım ve desteği ile din ve milliyet ayrılığını esas alan faaliyetler yaygınlaştı. İsyanlar Yemen’den Bosna’ya tüm Osmanlı coğrafyasına yayıldı. Savaşlar, teknik ve mali sorunlar yüzünden yöneticiler sözde “Padişah katından bir lütuf” gibi özerklik tanıma bazen de batılıların güç kullanması ile “bağımsızlık” verilmek suretiyle 1878 yılında Bulgaristan’a özerklik, Sırbistan, Karadağ ve Romanya’ya bağımsızlık tanındı. Doğu Anadolu’yu kapsayacak Büyük Ermenistan devletinin kurulması için “Islahat programı” kabul edildi.

II.Meşrutiyetin ilanı ile başlayan politik kargaşa ve Trablusgarp ile Balkan Harplerinden yararlanan Bulgaristan ile Arnavutluk bağımsızlığını ilan etti.

Osmanlı’da ayrılıkçı/bölücü isyanların hepsinde Avrupalıların müdahil olduğunu görüyoruz. Bugün Türkiye’de ve yakın çevresinde yani Yugoslavya, Kafkasya, Ortadoğu ve Afrika’da durum aynı minval üzerinde değil mi? Yine Bugün “15 Temmuz Darbe girişimi”, sanayi, tarım ve akademideki verimsizlik, yargının içinde bulunduğu durum risk alanlarına işaret ederken; iktidar ve destekçilerinin bir yandan Osmanlı’nın çökertilmesi sürecinde yöneticileri anladıklarını izaha çalışan senaryolar, Filinta, Payitaht Abdülhamid vb.kurguları… buna karşılık NATO, Brüksel, Londra ve Washington’dan dile getirilen çözüm önerilerine eğilim göstermeleri ne büyük çelişki?

Kavalalı Mehmet Ali Paşa İsyanı

Bu adamın “Başıbozuk Paşalığından” Mısır vali vekilliğine getirilmesi düşündürücüdür. Ancak 20 yılda yaptığı çalışmalar takdire şayandır. Müthiş bir yetenek… Dış ve iç tehditlerin yoğunlaştığı dönemde II. Mahmut’un Yeniçerileri ortadan kaldırması ile kara ordusu yok edilmiş; devlet savunmasız hâle getirilmiştir. Onların yerine AsakiriMansure-i Muhammediye kurulmuş lakin 1821’de başlayan Yunan İsyanı Mora’da tehlikeli vaziyet almıştı. Padişah yerine getirilemeyecek vaatlerle Mehmet Ali Paşa’dan yardım istemiş fakat sözünde durmamıştı. Böylece hem Yunanistan elden çıktı hem de Mısır’ın yavaş yavaş kopuşu başladı. II. Mahmut’un bu uygulama hataları ile iktidarın “Bölücü Örgüte” karşı tavizkar tutumu benzerlikler taşımaktadır.

Tarihi Tekrarlama İnadı

Geçmişte yaşanan olumsuzlukların tekrar başa gelmemesi için Tarih ilmi vardır. Lakin ihtirası aklın ve ilmin önünde olan yöneticiler yüzünden hatalar tekrarlandığı gibi sonuçlar da benzeri biçimde oluyor.

1945’ten bu yana izlenen politikaların Tanzimat ve Meşrutiyet devirlerinden farkı nedir? Borç bulabilmek için yabancılara tanınan imtiyazlar, ithalatın artması, batılıların siyasi ekseninde vaziyeti idare etme çabası, bağımsızlığı zayıflatıcı denge siyaseti…

Anayasanın ve yasaların emredici hükümlerini görmezden gelen keyfi yönetim, kayırmacı uygulamalar vs.

80-90’lı yıllarda derslerde Osmanlı’daki isyanları anlatırken şöyle bir yorum katardım. “Osmanlı’da gerekçesi haklı-haksız bir kısım asi zamanla birer kahramana dönüştürülmüş edebiyat tarihimizin şiir, türkü, destan ve hikâye hatta romanlarının baş köşesine oturtulmuştur. Acaba gelecekte bugünün teröristleri de böyle mi olacak?” Evet maalesef öyle oldu. “Bebek Katili” Teröristbaşı Öcalan’a övgüler düzerek yüceltilmeyi gördü toplumumuz. Hem de yürekler sızlayarak. Eskiden fark ise: isyancı bir kısım halkın kahramanı iken; bugün iktidar ve ortaklarının kahramanı. Yine evvelden asi öldükten sonra yüceltilirken bugün “sayın” “önder” payelerini sağlığında elde ediyor.

Tarih gösteriyor ki; isyan veya terör konusunda iki tarafın da uzlaşı ile kazançlı çıkması söz konusu olmuyor. İsyanların yıkıcı etkisi sonunda ya isyan eden kaybetmiş ya da düzen hasar almış mülk (devlet) parçalanmıştır. Bu da gösteriyor ki bölücü amaçlar taşıyan Terör Örgütü ile kurulan iletişim ve uzlaşı sadece taraflardan birine yarar sağlayacak, diğerini mahvedecektir.  Yani “tüccar mantığı” ile bu işin “kazan kazan” şeklinde çift taraflı getirisi olmayacaktır.

0 Yorum
0 FacebookTwitterWhatsappEmail
25. SayıMakaleler

Estonya Feribotu Sendromu: Görmezden Gelinen Tehlikeler

Tarafından Hüseyin TOPTAŞ
Yazan Hüseyin TOPTAŞ

“En güvenli gemideyiz” telkini, yüzlerce insanın sonunu getirdi…

28 Eylül 1994’te Estonya’nın başkenti Talin’den Stockholm’e gitmekte olan Estonya Feribotu, Baltık Denizi’nde battığında 989 yolcu ve mürettebat bulunuyordu. Denizcilik tarihinin en büyük facialarından biri sayılan kazada sadece 137 kişi kurtuldu; 852 kişi ise kaptanın güven telkinlerine inanarak gemiyi terk etmedi.

Gemiyi terk etmeyerek ölenlerin çoğu iyi derecede yüzme biliyordu. Fakat “Dünyanın en güçlü feribotundasınız, panik yapmayın” diyen kaptana güvenerek son ana kadar beklediler. Feribot su alıp yan yatmaya başladığında dahi çoğu yolcu tahliye yerine, kaptanın gemiyi kurtaracağına inanmayı seçti. Bu trajedi, psikoloji literatüründe “Estonya Feribotu Sendromu” olarak yerini aldı.

Hayatı Kuşatan Bir Sendrom

“Estonya Feribotu Sendromu”, açık tehlikeye rağmen tedbir almamak, sorunları görmezden gelmek veya yapılan telkinlere kayıtsız şartsız teslim olmak anlamında kullanılmaktadır. Bu sendrom; bireyden aileye, işletmelerden devlet yönetimine kadar hayatın her alanında karşımıza çıkar.

  • İş dünyasında: İşletme yöneticileri tehlikeyi gördüğü halde “Her şey yolunda” anlayışıyla hareket ederse, şirketlerini büyük zarara sürükleyebilir.
  • Devlet yönetiminde: Gerçekleri örtüp pembe tablolar çizmek, bir milletin tarihin tozlu sayfalarına karışmasına sebep olabilir.
  • Ekonomide: Kriz kapıya dayandığında, yöneticiler “Her şey normal” diyorsa ve toplum da buna inanıyorsa, çöküş kaçınılmaz hale gelir.
  • Siyasette: Tek kişinin kararlarıyla yönetilen, demokrasiden uzak bir sistemde, hatalar başarı gibi sunulup millet de buna sorgulamadan inanıyorsa; Estonya Feribotu’nun başına gelenler devletlerin de başına gelebilir.

 

 

Görmezden Gelinen Gerçekler

Bir millet, emperyalizmin projelerini “barış ve huzur” söylemleriyle kabul ediyorsa, gerçekte kendi geleceğini ipotek altına alıyor demektir. Tarih göstermiştir ki, gerçeği dile getirenleri görmezden gelip, telkinlerle pembe hayallere kapılan toplumlar ağır bedeller ödemiştir.

Batmaz Sandığımız Gemiler Batabilir

Estonya Feribotu faciası bize çarpıcı bir ders bırakıyor:
Tehlikeyi görmezden gelmek, yanlışları sorgulamadan kabullenmek, gerçekleri gizlemek; bireyleri de toplumları da batırır. En güvenli sandığımız gemiler nasıl batıyorsa, tarihte büyük zaferler kazanmış medeniyetler de çökmüştür.

Türk milleti olarak jeopolitik bir coğrafyada yaşıyoruz. Emperyalist güçler çıkarları için bölgemizde her türlü oyunu oynamaktadır. Eğer bizler sadece tarihimizle övünür, sorunlarımızı görmezden gelir ve pembe tablolarla avutulursak, akıbetimiz de feribottaki yolculardan farklı olmayacaktır.

Uyanmak, uyarmak ve uyandırmak için akil millet evlatlarına her zamankinden daha büyük görev düşmektedir.

 

 

0 Yorum
0 FacebookTwitterWhatsappEmail
25. SayıMakaleler

İki Dil Tartışmalarının Arttığı Bir Ortamda Azınlık Yabancı Okulların Değerlendirilmesi Üzerine

Tarafından Uyanış
Yazan Uyanış

Okullar çoğalıp etkileri arttıkça ilgili devletler Osmanlı imparatorluğundaki hak ve menfaatlerini korumak, ileriye götürmek ve Osmanlı Devleti’ni tam bir sömürge devleti haline getirmek için azınlıkları kullanmışlar, bunun en etkili yolu olarak bu okulları seçmişlerdir.

1800’lerden başlayıp 1923’lere kadar devam eden süreçte Azınlık ve yabancı okulların çalışmaları siyasal, ekonomik, kültürel ve dini sahalarda meyvelerini vermiş, askeri mücadeleler sonucunda koca imparatorluğu parçalamış ve İmparatorluk bakiyesinden 40’a yakın devlet çıkarmışlardır.

 Abdurrahman Zeynal                            

İslam’ın ikinci asrından itibaren yaygınlaşan Beytül Hikme, Beytül İlim gibi okullara karşılık Büyük Selçuklu Devletinde temelleri atılan eğitim kurumu “Medreseler” yeni bir model olmuş, asırlarca insanlığa hizmet etmiş müesseseler olarak varlıklarını 20.yy.a kadar devam ettirmişlerdir. Büyük âlimler, mütefekkirler ve şeyhler çıkarmış Selçuklu ve Osmanlı medeniyetine katkı sağlamışlardır.

               Fatih Sultan Mehmet İstanbul’u feth ettikten sonra Galata’da bulunan Latinlere eman vererek okul açmalarına izin vermiş, medreselerin yanında bir başka eğitim kurumunun ortaya çıkmasına sebep olmuştur. İlerleyen yıllarda özellikle Cizvit tarikatına müntesip misyonerler 1583 yılında Osmanlı mülkünde yeni okullar açmışlar, 1626’lerden sonra okullaşmaya hız vermişlerdir. Cizvitleri Capucin’ler, Fransikenler, Dominikler takip etmiş dil okulu adı altında okul açıp Fransız elçiliği için tercümanlar yetiştirmişlerdir.

              XVIII. yüzyılından sonra Misyonerler devletin verdiği izinleri hep kendi lehlerinde yorumlayarak imtiyazlarını artırmışlardı.[1] Bunda en önemli sebep; Osmanlı Maarif sisteminin bozulmuş olmasıydı.

              XVII. asırdan sonra kendini yenileyemeyen medreseler gerek kendi bünyelerinde gerekse dış dünyayı algılama bakımından özelliklerini kaybetmişlerdir. Yozlaşma başlamış toplumun problemlerine artık XVIII. asırdan itibaren cevap vermez hale gelmişlerdi. Bunda en önemli sebep; Osmanlı Maarif sisteminin bozulmuş olmasıydı. Medreseler eski niteliğini kaybetmişlerdi. Meslek adamı yetiştirecek okullar yoktu. Pozitif bilimler ders programlarından çıkarılmıştı[2]. Öyle ki 1591 tarihinde “bunlar felsefiyattır” diye bir İlm-i Kelam kitabı olan Mehmet Birgivi’nin Şerh-i Mevakıf adlı kitabı öğretimden kaldırılmıştır.1579 da Takyiddin Efendinin yaptırdığı rasathane yıktırılmıştı[3]. Zaman ilerlerken Osmanlı eğitim sistemi üretemez olmuştu.

            Eğitim alanı gittikçe boşalıyor Osmanlıda okur –yazar oranı gittikçe tükeniyordu. Müslüman tebaada bunlar olurken Misyonerler Osmanlı İmparatorluğunda zamanla etkilerini artırıyor öncelikle Hıristiyan azınlıklara ulaşarak onlara, eğitim, mezhep değiştirme, ekonomik olarak ulaşıp kendi ülke ve mezheplerinin isteği doğrultusunda yönlendiriyordu.

             1700 yılından itibaren Osmanlı imparatorluğunda çoğalmaya başlayan yabancı okulları ve azınlık okulları 1850’lere gelindiğinde imparatorluğun her tarafına yayılmıştı. Amerikan Misyoner okulları, Fransız Misyoner okulları, Alman, İngiliz, Rus, İtalyan, İran okulları varlıklarını tam manasıyla hissettiriyordu. Yabancı devletler kendilerini bağlayıcı bir nizamname olmadığı için de rahatlıkla istedikleri nitelikte, istedikleri sayıda okul açtılar. Diledikleri gibi yönetip diledikleri gibi teşkilatlandırdılar[4]. İmparatorluk coğrafyasında cirit attılar.

             Amerikan Okulları:

             1820’lere gelindiğinde ABD’den gelen misyonerler önce İzmir’e sonra Beyrut’a yöneldiler. Protestan mezhebinin yayılmasını öncelikli hedef belirleyen misyonerler kendileri için öncü halk olarak Ermenileri seçtiler. Tabii Hıristiyan unsurlarda hedef kitle halindeydi. BOARD, ABFCM ve Evancelik adlı misyoner guruplar Osmanlı mülkünü üç parçaya ayırtıp çalışmaya başladılar. Hızla okullar açmaya, yerel halkla kaynaşmaya, eğitimdeki boşlukları doldurmaya giriştiler. Öyle ki 80 yıl içinde İmparatorluk bünyesinde 465 okul kurdular, cemiyetler açtılar, kiliseler yaptılar[5].Bu durum Cumhuriyete kadar devam etti.

               1964 yılında yapılan çalışmaya göre halen faaliyette bulunan Amerikan okulları ise şunlardır; İzmir Amerikan Kız Koleji(Göztepe),İstanbul Amiral Bristol Hastanesi Ebe ve Hemşire okulu (Nişantaşı),İstanbul Amerikan Kız Koleji Kız Kısmı(Arnavutköy),İstanbul Robert Koleji Lise Bölümü(Bebek),İstanbul Robert Koleji Yüksek Okulu (Bebek). Bu okul 1971 yılında MEB’e devredilerek Boğaziçi Üniversitesi olmuştur. Tarsus Amerikan Koleji, Üsküdar Amerikan Kız Lisesi[6] gibi okullar halen eğitimlerini sürdürmektedir. Kurtuluş savaşında Amerikan Mandasını isteyenler bu okulların mezunlarıydı.

              Fransız Okulları:

              Okul sayısı bakımından ikinci sırayı Fransızlar aldılar. Öyle ki 72 den fazla okul açıp Fransız kültürünü ve Katolik mezhebini yaymaya çalıştılar. Bununda ötesinde Osmanlı devleti ile kültürel anlaşmalar gereği elde ettikleri hakları koruyarak yeni açılmakta olan Müslüman mekteplerinde Fransızcanın okutulmasını ve Fransız eğitim ekolünün yerleşmesini sağladılar.

             Tarih boyunca kurulan en önemli Fransız okulları, Saint-Benoit, Saint-Georges, Beyoğlu Saint-Louia Dil koleji, Galata Saint-Benoit Fransız Erkek lisesi, Notre Dame de Sion Fransız Kız Lisesi, Bebek Saint-Jozef Lisesi gibi onlarca okul eğitim hayatımızı etkiledi, sadece St. Joseph Kolejinde;8 prens,22 Mareşal ve general,90 yüksek şahsiyetler,30 banka direktörleri,80 sivil memur,80 bankacı ve komisyoncu,90 tıp doktoru,20 avukat,20 mühendis çocuğu 20 Nisan1914 tarihine ait bir çizelgede okudukları görülmektedir[7].

           İngilizler:

           İngilizler14 Eylül 1864 yılından itibaren Suriye ve Lübnan’da okul açıp kendi menfaatlerine göre eğitim yapmaya başladılar. Mr. Eldridge, Mrs. Thoupsous, Mr Rogers destek alan misyonerler 37 okul açtılar. Beyrut, Şam, Kudüs olmak üzere bölgeye yayılıp İngiliz etkisini artırmaya gittiler. Bütün bu okulların organizatörlüğünde Mr. Bowen yapmıştır. İngilizler İstanbul’da iki okul açtılar. Birincisi, Nişantaşı’ndaki İngiliz Erkek Lisesi, ikincisi Beyoğlu’nda kurulan İngiliz Kız ortaokuludur. İngilizler bölgede okul açarken Davut Paşa onların zararlı çalışmalarını tespit ederek sadarete ulaştırmasına karşı bir şey yapılamadı. Ancak okullar 1964 yılında anlaşma yoluyla M.Eğitim bakanlığına terk edilerek okulların tüm arşivleri de İngiltere’ye götürüldü[8].               

             Osmanlıdan Günümüze Yabancı Okulların Etkileri:

                 Sosyal Etkileri:

                  Azınlık ve yabancı okulları başlangıçta sadece dini görünüm içinde olsa da özellikle 1856 Berlin anlaşmasından sonra hedef büyüterek sosyal değişim anlayışını ön plana çıkarmış, İmparatorluk içindeki azınlıkları; önce dil, din kültürel olarak ayrıştırmış sonunda azınlıkların başka millet olduklarını işlemişler ve Fransız ihtilalinin Irk esasına dayanan ayrışmacı formülünü benimsemişlerdi. Ayrıca bu okullara giden Türk ve Müslüman öğrenciler de ciddi değişimler gerçekleşmiş Bursa’daki Amerikan kız Lisesinde 1928 yılında üç kız Hıristiyan olmuş ve basında fırtınalar koparmıştı. Ayrıca; Hüseyin Rahmi Gürpınar’ın “Mürebbiye” romanı(1898) Müfide Ferit Tek Hanımefendinin “Pervaneler” Romanı (1924), Halide Edip Adıvar’ın yazıları, Halit Ziya Uşaklıgil’in hatıratları, Tevfik Fikret’in şiir ve denemeleri bu okulların sosyal etkilerini göz önüne sermektedir. Sosyal zorlamaların sonucunda ekmeğini bölüşen, aynı havayı teneffüs eden, aynı suyu içen insanlar sosyal olaylarda farklı tavır sergilemeye başlayarak Osmanlı milletler topluluğundan ayrılmayı kafalarına koymuşlardı.

              Siyasal Etkileri:

               Okullar çoğalıp etkileri arttıkça ilgili devletler Osmanlı imparatorluğundaki hak ve menfaatlerini korumak, ileriye götürmek ve Osmanlı Devleti’ni tam bir sömürge devleti haline getirmek için azınlıkları kullanmışlar, bunun en etkili yolu olarak bu okulları seçmişlerdir. Başı sıkışan batılı devletler el altından bu okullarda okuyanları örgütleyerek, eline silah vererek çeteleştirip halkın üzerine saldılar. Sokaklarda insanlarımız öldürülüyor, Van, Erzurum, Maraş, Merzifon, Adana, Bulgaristan, Yunanistan isyanları hep bu papaz okullarından çıkıyordu. Erzurum’daki İsyanı Sanasaryan Mektebi öğrenci ve öğretmenleri çıkarmış, Bulgar isyanının elebaşları Robert Kolej yetiştirmiş, Pontuscuların başları Merzifon Amerikan Kolejinde okumuş, Kıbrıs’taki 1960-1974 olaylarını Heybeli adada okuyan Makarios başlatmıştı. Örnekler sadece bunlarla sınırlı olmayıp Lübnan’da ki isyanlarda, Balkan Komitacılarının yaptığı katliamlarda, sadece Erzurum’da 11-12 Mart 1918 yılında bir iki gecede 50.000 masum Erzurumlunun öldürülmesinde bu azınlık ve misyoner okullarında okuyan, eğitilen eşkıyalar vardı.

                 Bu okullar Yunanistan, Bulgaristan, Ermenistan ve Lübnan’daki siyasal yapının oluşmasında birinci rolü oynamışlardır. Kurtuluş savaşı sırasında Amerikan veya İngiliz mandasını savunanlar bu okulların mezunlarıydı.

               Sonuç:

               1800’lerden başlayıp 1923’lere kadar devam eden süreçte AzınlıklarAmerikan, İngiliz, Fransız, Alman, İtalyan, Avusturya, Rusların Misyonerleri, tüccarları, diplomatları ve gizli servislerince yürüttükleri çalışmalar siyasal, ekonomik, kültürel ve dini sahalarda meyvelerini vermiş, askeri mücadeleler sonucunda koca imparatorluğu parçalamış ve Anadolu’yu bile çok görmüşlerdi. İmparatorluk bakiyesinden 40’a yakın devlet çıkarmışlardır. Halen ülkemizde azınlıklara ait okullar olup bunlar Türkiye Cumhuriyeti’nin kanunları nezdinde eğitim öğretim yapıp varlıklarını korurken, ülkenin en zenginleri ve elitleri çocuklarını 1911’deki gibi misyoner okullarına vermek için yarış yapmaktadır. Neticeyi Maarif Vekili Hamdullah Suphi’nin, 1921 ‘de TBBM ‘de yaptığı konuşmayla son verelim.

            “Bazı mahzurları olmasa, Türkiye dâhilinde bir tek ecnebi mektep bırakmam. Fakat bu, dâhili olduğu kadar harici bir meseledir. Amerikan mekteplerini kapattığımız gün, Amerika üzerinde bunun akisleri ne olacaktır, mütalaa etmeliyiz. İtalyan mekteplerini kapattığımız zaman keza hâsıl olacak tesiratı nazarı dikkate almalıyız. Demekki elimizde bir çare vardır. O da mekteplerimizi, ailemizi ecnebi mekteplerden müstağni bırakacak bir surette yükseltmektir.”

                                                                          

 

 

[1] İlknur Haydar Polat, s.16

[2] İlknur Haydar Polat, s.16

[3] Hasan Ali Koçer, s.14

[4] İlknur Haydar Polat, s.18

[5] Uğur Kocabaşoğlu, Anadolu’daki Amerika

[6] Özel Okullar Rehberi, s.127-170,İlknur Polat, s.147

[7] Nurettin Polvan, Türkiye’de Yabancı Öğretim, Cilt. I,s.193

 

[8] İlknur Polat, s.123

0 Yorum
0 FacebookTwitterWhatsappEmail
25. SayıMakaleler

Algı Operasyonları ve Millet Partisi Duruşu

Tarafından Uyanış
Yazan Uyanış

Ali RIZA

 

Algı operasyonlarıyla örülü bir dönemin şahitleriyiz. Algı, bir olayı ya da kişiyi olduğundan farklı şekilde göstererek, toplumun düşünce ve kanaatini etkileme çabasıdır. Bu tür operasyonlar yalnızca gerçeği perdelemekle kalmaz, aynı zamanda toplumun vicdanını esir almaya, hakikatin yerini kurguya bırakmasına sebep olur. Son yıllarda tarihimiz, işte tam da bu algı oyunlarıyla şekillendirilmeye çalışıldı. Gerçekleri dile getirenler çoğu zaman susturulmak istendi, yaftalandı, dışlandı ve yalnızlaştırıldı. Hakikatin sesi bastırılmaya çalışılırken, kurgulanmış anlatılar topluma gerçek gibi sunuldu. Şimdi gelin, Aykut Edibali ve Millet Partisi özelinde yakın tarihe kısa bir yolculuk yapalım. Tüm baskı ve engellemelere rağmen Edibali ve partisinin nasıl kararlılıkla gerçekleri savunduğunu, kamuoyunu yönlendiren algı süreçlerinin nasıl kurgulanıp işlediğini birlikte görelim.

 

Aykut Edibali’nin Gümrük Birliği Anlaşması’na Yaklaşımı

 

1995 yılında yürürlüğe giren Gümrük Birliği Anlaşması, dönemin iktidarı ve muhalefeti tarafından büyük bir heyecanla desteklenmiş, hatta devlet politikası haline getirilmişti. Ancak Millet Partisi Genel Başkanı Aykut Edibali, bu anlaşmaya sert biçimde karşı çıktı.

 

Edibali’nin itirazları dört ana başlıkta özetlenebilir:

 

Anlaşmanın, tek yanlı bağımlılık getiren bulanık maddelerinin Türkiye’nin ekonomik ve siyasi egemenliğini zedeleyebileceği vurgulanmıştır.

 

Böyle önemli bir kararın, halk oylaması ya da tam yetkili bir Meclis kararıyla alınması gerektiğini savunan Edibali, Gümrük Birliği Anlaşması’nın bu demokratik süreçler işletilmeden yürürlüğe konmasını eleştirmiştir.

 

Tansu Çiller hükümetinin, Millet Partisi ve Edibali’ye verilen teminatlara rağmen, yabancı elçiliklere “Endişe etmeyiniz, antlaşmaya bağlıyız” şeklindeki mesajlarla şeffaf olmayan tutum sergilediği ileri sürülmüştür. Edibali, bu davranışı “güven sarsıcı ve ikiyüzlü bir tutum” olarak tanımlamıştır.

 

Edibali, anlaşmanın, milletin çıkarlarına aykırı hükümler içerdiğini ve bu haliyle kabul edilmesinin kabul edilemez olduğunu vurguladı.

Gümrük Birliği Anlaşması’nın Sonucunda;

 

GB sonrası ithalat önemli ölçüde artarken, ihracat daha zayıf artış gösterdi. Bu da dış ticaret açığının büyümesine ve ekonomide kırılganlığın artmasına yol açtı.

 

AB’den gelen ithalat baskısı, yerli sanayi üretiminin rekabet gücünü azalttı. Rekabet yeterince desteklenmediği için sanayi zayıfladı.

 

Avrupa Birliği’nin Güney Kore, Kanada, Japonya gibi AB üyesi olmayan ülkelerle gümrük vergilerini azaltan Serbest Ticaret Anlaşmaları yapması, Türkiye’nin bu ülkelerle olan ticaretinde rekabet gücünü zayıflattı. Bahsedilen ülkeler karşısında Türk ürünlerinin pazarda tutunması zorlaştı, bu da ihracat performansını olumsuz etkiledi.

 

1995 yılında yürürlüğe giren Gümrük Birliği Anlaşması’na Aykut Edibali açık bir şekilde karşı çıkmış, bu anlaşmanın Türkiye’nin ekonomik ve siyasi egemenliğini zedeleyeceğini savunmuştu. Ancak o dönemde iktidar ve ona yakın medya, bu eleştirileri “Gelişmeye karşı mısınız?”, “Türkiye dünyaya kapalı mı kalsın istiyorsunuz?” gibi algı söylemleriyle itibarsızlaştırmaya çalışmıştı.

 

Ne var ki zaman Edibali’yi haklı çıkardı. Anlaşmanın Türkiye’ye tek taraflı yükümlülükler getirdiği, sanayiyi zayıflattığı ve dış ticaret dengesini ülke aleyhine bozduğu zamanla ortaya çıktı. Bugün birçok iktisatçı ve siyasetçi, Gümrük Birliği’nin Türkiye’ye verdiği zararları açıkça dile getiriyor. Edibali’nin o günkü uyarıları ve ilkesel duruşu, bugün daha net biçimde anlaşılmakta. Zaman, onun fikirlerinin ne kadar öngörülü ve milli menfaat odaklı olduğunu göstermiştir.

 

Adil Yargılama Eksikliği

 

Edibali, yalnızca dış politikada değil, iç hukuk düzeniyle ilgili konularda da net ve eleştirel bir tutum sergilemiş ve çözüm önerileri sunmuştur. 2000’li yıllarda Türkiye’de hukuk adına yürütülen bazı davalar, adaletin değil, siyasetin gölgesinde şekillendi. Aykut Edibali, bu süreçlerde hukuk devleti ilkesine bağlı kalarak uyarılarda bulundu. Özellikle Ergenekon ve Balyoz davalarının adil yargılama ilkesiyle bağdaşmadığını açıkça dile getirdi. Ancak bu sağduyulu davranış görmezden gelindi. Yıllar sonra o davaların düzmece delillerle yürütüldüğü ortaya çıktı, ama hakikati dile getirenlerin sesi çok geç duyuldu. Kısaca süreçten bahsedelim.

 

Aykut Edibali, Ergenekon ve Balyoz davalarının hukuka aykırı olduğunu belirterek bu süreçleri “kumpas” olarak tanımlamıştır. Montaj deliller, gizli tanıklar ve siyasi hesaplar bu davaları hukuki olmaktan çıkarmıştır. Yargılamaların tarafsızlıktan uzak, şeffaflıktan yoksun ve adil olmayan bir zeminde gerçekleştirildiğini savunmuştur. Ergenekon ve Balyoz davalarında da adil yargılamanın sağlanması gerektiğini belirtmiştir. Edibali’ye göre bu davalar, siyasi amaçlarla kurgulanmış, yargı süreci muhalifleri sindirme ve devlet kurumlarını yeniden şekillendirme amacıyla kullanılmıştır. Bu durumun temelinde ise, Türkiye’deki yapısal hukuk sorunlarının yattığını vurgulamış ve söz konusu davaların gerçek anlamda adaletle değil, siyasi çıkarlarla yönlendirildiğini ifade etmiştir. Ona göre, hukuk sistemindeki yapısal sorunlar bu davaların tarafsız yürümediğini göstermektedir.

 

Özel Yetkili Mahkemelere Karşı Tavır

Bu mahkemelerin hukuk devletiyle bağdaşmadığını belirterek kaldırılmaları gerektiğini savunmuştur.

 

Hukuk sisteminin yürütmeden bağımsız olmasını ve yeniden yapılandırılması gerektiğini dile getirmiştir.

 

Parti söylemlerinde, bu davaların devlete ve ordunun kurumsal yapısına güvensizlik aşılamak amacıyla kullanıldığı düşüncesi sıkça yer almıştır. Aykut Edibali, yargının mevcut yapısının 12 Eylül darbesinin mirası olduğunu ve vesayetçi bir anlayışla sürdürüldüğünü ifade etmiştir. Bu sistemin köklü bir hukuk reformuyla değişmesi gerektiğini vurgulamıştır. Herkesin, makamı ne olursa olsun, hukuk önünde eşit olması gerektiğini savunmuştur. Hukukun üstünlüğünün sağlanması için kararlılıkla mücadele etmiştir.

 

Ergenekon ve Balyoz süreçlerinde “hukuk” kisvesi altında koca bir ordu itibarsızlaştırıldı. Gerçekleri dile getirdiğimizde, uyarılarda bulunduğumuzda, çoğu zaman suçlanan taraf olduk. Ergenekon davaları sürecinde, Edibali “Ordu bizim gözbebeğimizdir. Suçlu olan ile olmayanı ayırın. Bütün bir kurumu töhmet altında bırakmayın,” dedi. Ancak bu sağduyulu yaklaşım bile “haksızlıktan yana mısınız?” ithamı ve algısıyla bastırılmak istendi. Oysa Edibali, adaletten yanaydı; hukuk kurumlar üzerinden değil, kişiler üzerinden işlemeli diyordu. Cezaevlerinde suçsuz insanlar hayatlarını kaybetti. Zaman geçince, bu davaların düzmece delillerle yürütüldüğü ortaya çıktı, ama olan yine hakikati haykıranlara ve o kumpaslarda hayatı karartılan insanlara oldu. Yıllar sonra, “yanılmışız” dediler, ama o acılar hâlâ taze.

 

Edibali’nin Gümrük Birliği Anlaşması’na ve yargıdaki yapısal sorunlara yönelik eleştirileri, millî egemenlik, hukuk devleti ve adalet ilkelerine dayanıyordu. Bu duruş, aynı zamanda Millet Partisi’nin siyasi kimliğinin temelini oluşturuyordu. Edibali’ye göre, Türkiye’de güçler ayrılığı ilkesinin gereği olarak yasama ve yargının yürütmeden bağımsız olması, hukukun üstünlüğünün ise kesin olarak sağlanması gerekiyordu.

 

Millet Partisi’nin resmî söylemleri de bu doğrultuda şekillenmiş; hukuk devleti, demokrasi, hak, hukuk, adalet, meşruiyet ve millî egemenlik gibi temel değerlere bağlı bir siyaset anlayışını benimsemiştir. Parti, bu ilkeleri sadece savunmakla kalmayıp siyasi duruşunun merkezine yerleştirmiştir.

 

FETÖ Konusunda Algı Operasyonu

 

FETÖ meselesinde benzer bir tecrübeyi acı şekilde yaşadık. Henüz darbe girişimi ortada yokken, bu yapının tehlikeli olduğunu, Fetullah Gülen’in Amerika’da belli güç odaklarının etkisi altında hareket ettiğini söylediğimizde, bize dönüp “Alnı secdeye değen insanlardan mı rahatsızsınız?” diye tepki gösterdiler. Haklı uyarılarımızı itibarsızlaştırmak için ‘Siz kimsiniz, kaç kişisiniz?’ algı içeren sorularıyla meseleyi sulandırdılar ve dikkati asıl tehlikeden uzaklaştırdılar.

 

Uyarılarımız kulak ardı edilirken, bu yapı devletin en hassas kurumlarına sızdı. Öyle ki, ordunun “haremi ismet”i sayılan kozmik odaya dahi girildi. Devletin en mahrem bilgileri, kritik güvenlik planları, ülkenin bekasına dair gizli belgeler bu yapı tarafından ele geçirildi. Bu ihlal, yalnızca bir güvenlik zaafı değil, aynı zamanda milletin ordusuna duyduğu güvene ağır bir darbe oldu.

 

Gerçek yüz ancak bu yapının silaha sarılıp kendi milletine bomba yağdırdığı gün net biçimde görülebildi. Fakat artık çok geçti. O dönemde sesimizi kısmaya çalışanlar, yıllar sonra “yanıldık, Rabbim affetsin” diyerek geri adım attılar.

 

Ancak bu geç fark edişin bedeli çok ağır oldu. Hem can kayıpları yaşandı hem de milletin hafızasında derin yaralar açıldı. O güne kadar yapılan uyarılar dikkate alınsaydı, belki de sonuç bu kadar ağır olmayacaktı. Bu yaşananlar, doğru zamanda doğru sesi duymanın ve gereğini yapmanın ne kadar hayati olduğunu bir kez daha gösterdi.

 

‘Terörsüz Türkiye’ Açılımı Algısı

Bugün “Terörsüz Türkiye” adı altında yürütülen yeni bir süreçle karşı karşıyayız. Kulağa hoş gelen bu söylemin içeriğinin tartışmalı olduğunu, PKK’lılara af kapısının aralandığını üzülerek görüyoruz. Yine malum zihniyet bize, “Siz terörsüz Türkiye’ye karşı mısınız?” diye algı içerikli soruyorlar. Böyle seviyesi düşük bir soruya cevap vermekten ar etmekle beraber, yine de cevaplayalım:

 

Hayır, biz bu ülkenin gerçekten terörden arınmış, huzurlu bir geleceğe kavuşmasını isteyen insanlarız. Elbette herkes, silahların sustuğu, gözyaşlarının dindiği bir ülkede yaşamak ister.

 

Bizler de bu toprakların evlatları olarak, yıllardır barışın, huzurun ve kardeşliğin özlemiyle yaşıyoruz. Hepimizin yüreği aynı, barış ve adalet istiyoruz, çocuklarımızın güven içinde büyüdüğü bir ülke hayal ediyoruz. Yeter ki analar ağlamasın, bayrağa sarılı yiğitlerimizin cenazeleri gelmesin. Hem evlatlarımız sağ olsun hem milletimiz var olsun. Ne doğuda ne batıda, hiçbir çocuk çatışma sesleriyle büyümesin. Bu topraklara barış gelsin, şehit haberleri son bulsun istiyoruz.

 

Gerçek Barış Teröristin Dayattığı Barış Değil; Milletin Gönlündeki Barışın Devlet Eliyle Sağlanmasıdır

Ancak bu hedef, geçmişi unutarak, ihaneti görmezden gelerek, yaşanan acıları yok sayarak geçeğe dönüşmez. Barış, geçmişten ders çıkararak, doğru ile yanlışı ayırt ederek ve milletin acılarını onararak sağlanabilir. Barış, şehitlerimizin hatırasını incitmeden, güvenlik güçlerimizin emeğini hiçe saymadan, milletin vicdanını zedelemeden gerçekleştirilmelidir. Terörle mücadelede bedel ödeyenleri yok saymak, dağdan inenleri kahraman gibi göstermek, sadece şehit ailelerinin değil, tüm milletin yüreğini yaralar.

 

Gerçek barış, teröristleri aklamakla değil, adaletin terazisinde, milletin vicdanında durmakla mümkündür. Gerçek barış, terör örgütlerinin dayattığı şartlarla değil, hakikat, adalet ve millet onuru temelinde yükselir. Bu hedefe kararlılıkla, hakkı ve hukuku gözeterek, vicdanı incitmeden ulaşılır. Terör örgütlerinin taleplerini kabul ederek, şehitlerin emanetini hiçe sayarak, devletin otoritesini zayıflatarak barış inşa edilemez. Barış, teslimiyetle değil, adaletle, toplumsal hafızayı koruyarak ve milletin değerlerine sahip çıkarak kalıcı hale gelir. Unutmayalım ki, barış yalnızca silahların susması değil, aynı zamanda adaletin tam anlamıyla yerini bulmasıdır. Gerçek huzur, ancak hak yerini bulduğunda mümkündür.

 

Adaletin, Barışın, Hakkın ve Hakikatin Yanında, Her Türlü Haksızlığın Karşısındayız

 

Biz, barışı da adaleti de savunuyoruz. Gerçeği haykırmaktan, milletin sesi olmaktan vazgeçmeyeceğiz. Biz adaletin, barışın, hakkın ve hakikatin yanındayız, her türlü haksızlığa karşıyız. Biz devlet kurumlarını topyekûn suçlamayı doğru bulmuyoruz ve milletin değerlerini istismar eden yapılara sessiz kalamayız. Hakkı söylemenin ve yüceltmenin şerefli bir görev olduğunu biliyoruz. Suçun şahsiliği ilkesine inanırız ve savunuruz. Biz, adaleti merkeze koyan, barışı ve kardeşliği inşa etmeyi hedefleyen bir duruşa sahibiz. Sesimizi susturmak isteyenlere inat, hakikatin sesi olmaya devam edeceğiz.

 

Hakikatin er ya da geç ortaya çıkmak gibi bir huyu vardır. Bizim görevimiz, doğruları savunmak, iftiraların karşısında dimdik durmak, milletin vicdanında yankı bulan sesi temsil etmektir. Adaleti savunmak, teröre karşı durmak, milletin birlik ve dirliğini öncelemek bizim davamızdır.

 

0 Yorum
0 FacebookTwitterWhatsappEmail
25. SayıMakaleler

İnsan Olmanın Davası Nedir?

Tarafından Uyanış
Yazan Uyanış

Osman Tekin

Dava nedir? İnsanın Yaşatılmasına ve sürdürülmesine inandığı tüm değerler diyebiliriz.

Dava Ülküdür. Ülkünüzdür. O da ulaşılması gereken bir hedeftir.

Eğer davanız bir medeniyet davası ise çalışmalarınız sadece politik hedeflerle sınırlı olamaz. Dava dediğiniz şey özlemini duyduğunuz değerler sisteminin bir sosyal sisteme dönüşmesi ete kemiğe bürünmesi için çaba gösteriyorsanız insan inşa etmek mecburiyetiniz ortaya çıkar. O zaman da karşınıza çok zahmetli bir uğraş çıkar.

İnsan ne, İnsan kim?

İnsanın tanımından ihtiyaçlarından insan davranışlarından ve insanlık tarihinde ki tüm kavgalarından haberdar ve bilgi sahibi olmak zorunluluğunuz bir zaruret olur.

Teknolojinin insan “oku”masını tahrip ettiği çağımızda uzun uzun yazarak mesajın yerine ve amacına gitmediği ulaşmadığı kanaatindeyiz. Bu nedenle kısa dokunuşlarla yetineceğiz, iktifa edeceğiz.

İnsanın bir meselesi varsa insandır. Doğada, tabiatta yaşayan tüm canlılara yüklenen temel özellik farkındalıktır.  Bir hayvan düşünün çıt sesi duyduğunda hemen tepki verir kaçar. Bir refleks gösterir. Bu refleks onun yaşaması hayatta kalması için genlerine yüklenmiş bir içgüdüdür. Canlılar önce korunmak ve hayatta kalmak için yüksek farkındalığa sahip olarak donatılmışlardır.

Farkındalık Arapça kökenli faraka kelimesinden türemiştir. Fark etmek. Kötüyü-iyiyi, doğruyu-yanlışı, sıcağı-soğuğu, geceyi-gündüzü, renkleri, tatları, çukuru-yüksekliği, gökyüzünü, okyanusları dağları kısaca içinde yaşadığı dünyanın, kozmik alemin farkında olduğunuz kadar insansınız.

Faraka yani farkındalık yani Furkan. Fark etmemiz için Furkan gönderilmiştir. Ve insan olma görevlerini tüm insanlığa sunmak üzere Furkan apaçık bir uyarı diye tanımlanarak gönderilmiştir.

İnsan olabilmenin devasa ödevleri bu yazıya sığmaz. Amacına ulaşan bir kalem ile bir kelam edersek bir damla su ihtiyacını karşıladığınız bir garip kuşun duası belki bizi inandığımız cennete götürebilir umudunu yaşarız.

Muradımız Ne? Derdimiz Ne?

Dertsiz insanla işimiz yok. Çünkü dertliyiz, dertlisiniz. Kim gibi? Yolundan yürüdüğünüz mesajı size getiren elçi gibi Resul gibi.

İnsan yaşadığı toplumun içindeki buhranı, insanı dilim dilim doğrayan insanı insanlığından uzaklaştıran insanı köleleştiren tüm şartları görüyorsa bir isyanı ortaya koyar haykırır. Arayışa girer O kutlu nebinin yaptığı gibi Hıra ya çıkarak bir arayışın içinde olur. Tıpkı yıldızlara, aya, güneşe bakan atası İbrahim’in arayışı gibi.

Hıraya çıkış bir münzevi hayat arayışı değil. İçindeki yangını söndürecek bir arayışın kaçışı. İçinde yaşadığı toplumun ve insanlığın kurtuluş umudunu arayışının kaçışıdır bu. Kaçış denmez denemez. Bir arayış o kutlu Nebi’nin Hıra da yükselişi gibi. Hem kendisi ve hem de insanlığın yükseliş ve yücelişi için bir umut yürüyüşüdür O.

Farkında olan insan arayışta olur, insanca bir yürüyüşte olur.

Derdi olan insan, insandır.

Derdi olan dertli insanı arar.

Dertlinin derdine derman olur

O insan gönül insanıdır. Gönül’e girer.

Dertli dertlinin derdini dinliyorsa insandır.

Dertli derdini tek tek anlatır. Anlayanı arar. Ortaktır dertleri.

 Dertlinin derdini teşhis için bir doktor titizliğinde muayene eder.

Dinler. Kalbini nefesini ölçer, gözlerindeki mahzunluğu seyrederek derdini anlar. Hemen ilaç yazmaz. İlaç olacak çareyi düşünür. Çözüm o kadar kolay değildir.

Tedavi zor iştir. Sabır gerektir. Bildiği tüm ilmini, bilimini dertliye aktarmaz.

Tıpkı tane tane oku. Acele etme. Dediği gibi Furkan’ın.

Bildi mi derdini? Merhemini sürdü mü? İşte o zaman dertliyle kardeş olmuştur. Dertlide onu kardeş bellemiştir.

İşte Furkan’ın emrettiği yerine gelmiştir.

Ey Allah’ın kulları kardeş olunuz. Kardeştir onlar artık. Onların kardeşliğinin önüne hiçbir makam mevki, kadın ve para geçemez.

Geçerse işin sırrı, tılsımı bozulur. Dünya başlarına yıkılır.

Dertliler araya şeytanı sokmazlar. Fitne ve fesada fırsat vermezler. Onların derdi tüm insanlığın derdidir.

Elleriyle yaptıkları hiçbir eser onlar için amaç değil araçtır.

Dertli çabasını, gayretini sadece Allah’ın yarattığı insan için sarfeder.

Onu yakınları bile anlamaz.

Dertli gariptir. Kalabalıklar içerisinde yalnız adamdır.

Kalabalıklar onu anlamaz. O da kalabalıklardan medet ummaz.

Onun derdi, dertlilerin buluşması kötülüğe ve kötülere karşı kale gibi olmalarıdır.

Dertlilerin kardeşliğinden, el ele tutuşmasından yeni bir medeniyet doğmalıdır.  Doğar da Atalarının yaptığı gibi.

İnsan , inkılap ve değişim

İşte biz buna inkılab diyoruz. Büyük değişim diyoruz. İnsanın inkılabından toplumun inkılabına giden yol bulunur. Orada huzur bulunur. Orada Muhteşem Türkiye kurulur.

                                                                                                                                 

 

 

 

 

0 Yorum
0 FacebookTwitterWhatsappEmail
Daha Yeni Gönderiler
Daha Eski Yazılar

Hakkımızda

İlimle, hikmetle, akılla, tarihten ders alarak ve tüm insanlığı Uyanışa davet ediyoruz.
UYANIŞ, asırlardır darbelenen inleyen milletin derdine dil olmak için yola çıkan millet evlatlarının sesidir.

Facebook Twitter Youtube Instagram

‘Kanserli Hücre” Yasası Yıkımdır!

SON MAKALELER

Rönesans Üzerine Düşünürken
Amcasız, Halasız ve Teyzesizliğe Doğru
Salih Amel: İmanın Hayata Yansıması

ÖNE ÇIKANLAR

Anayasa Darbe Yasası da Siyasi Partiler ve Seçim Yasaları Darbe Yasası Değil Mi?
Rönesans Üzerine Düşünürken
Amcasız, Halasız ve Teyzesizliğe Doğru

Hak ve Millet Davasının Sesi Uyanış Dergisi 2024

-
00:00
00:00

Queue

Update Required Flash plugin
-
00:00
00:00